هيچکس

همه کس، يک کسي، هرکسي، هيچ کس

2006-07-11T10:17:00.000+02:00

چهار نفر بودند.

اسمشان اين ها بود: همه کس، يک کسي، هرکسي، هيچ کس. کار مهمي در پيش داشتند و همه مطمئن بودند که يک کسي اين کار را به انجام مي رساند. هرکسي مي توانست اين کار را بکند،‌ اما هيچ کس اين کار را نکرد. يک کسي عصباني شد، چرا که اين کار، کار همه کس بود، اما هيچ کس متوجه نبود که همه کس اين کار را نخواهد کرد. سرانجام داستان اين طوري تمام شد که هرکسي يک کسي را سرزنش کرد که چرا هيچ کس کاري را نکرد که همه کس مي توانست انجام بدهد

هوا بس ناجوانمردانه سرد است

2005-07-24T09:40:00.000+02:00

اين جمله را بارها و بارها جهت مصارف مختلف و انواع و اقسام هدف های فرهنگي و سياسي زياد شنيديد، من مي خوام ايندفعه جهت شکايت از زمين و زمان بگم که:

هوا بس ناجوانمردانه سرد است

خيلي اين جمله رو شنيده بودم، خيلي وقت ها هم فکر مي کردم که درکش کردم، ولي الان که به نقطه پايان رسيدم، دقيقا ميفهمم که يعني چي!!!

آقايون، خانوما، اينجا آخره خطه.

وقتي 8 ماه سگ دو بزنين که شايد بتونيد کار بهتر پيدا کنيد ولي دست آخر به همين مرگ رازي ميشيد.

وقتي 8 ماه سگ دو بزنيد که شايد بتونيد بعد از بيست و چند سال يک کاري براي دل خودتون انجام بديد، ولي دستتون به هيچ جا بند نميشه.

وقتي 8 ماه سگ دو بزنيد آخرش از خجالت نتونيد تو چشم کسي که دوستش داري نگاه کني.

وقتي 8 ماه سگ دو بزنيد و به هر کس و ناکسي رو بندازي ولي فکر کنن که جاي خدا نشستن و تو اي محتاج اونا هستي و منت خفت کنه.

وقتي 8 ماه سگ دو بزنيد و حرف دلتون رو نتونيد به کسي بگيد.

وقتي از هميشه تنها تر هستيد.

کي ميتونه بگه که آخر خط نيست؟

خواب

2004-08-14T00:30:00.000+02:00

خواب

ديشب خيلي خسته تر از هميشه بودم و بيشتر از هميشه خوابم مي اومد. بخاطر همين هم زودتر از هر شب رفتم توي تخت خواب.

خيلي زود خوابم برد، خيلي راحت تر از اون چيزي که فکرش رو مي کردم. توي خواب ديدم که روحم از بدنم جدا شده و داره هرجايي که دلش مي خواد واسه خودش مي پره.

تو همين حال بودم که ديدم دو نفر دارن به سمت من ميان، وقتي به من رسيدن بدون هيچ مقدمه اي شروع کردن به سئوال پيچ کردن من. منم که اصلا آمادگي اين سئوال ها رو نداشتم و ديدم مثل اينکه بايد جواب بدم تا دست از سرم بردارن شروع کردم به چرت و پرت گفتن که يکي شون دستم گرفت و با خودش برد تو يه جاي تاريک.

ديگه هيچ چي نبود.

صبح که از خواب بيدار نشدم، فهميدم که مردم.

حسين پناهي هم رفت.

2004-08-09T09:31:00.000+02:00

سلام

حسين پناهي هم رفت.

سبک بال، شايد سبک بال تر از هميشه.

هميشه تنها و ساده و بدون سر و صدا بود.

در تنهايي و به دور از سر و صدا هم رفت.

ديوانه وار دوستش داشتم، ولي ...

حيف

بازگشت

2004-03-09T13:55:00.000+01:00

سلام به همه دوستان و دشمنان عزيزم

خيلي وقت بود که بدجوري گرفتار بودم و نمي تونستم به زندگيم برسم.
2 سال و سه، چهار ماه هست که اين وبلاگ راه انداختم.
خيلي کارها توش کردم و خيلي مطالب - جفنگيات بخونيد - مختلف توش نوشتم و سر خيلي ها را درد آوردم.
دوباره از اين به بعد هر روز مي نويسم.
از اين به بعد سياست نوشته هام رو به مسائل روز و شب خودم، مملکت ام و خيلي چيزهاي ديگه تغيير مي دم.
خواستم بدون وبلاگ باشم، ديدم هستم چون هيچکس هستم!!!

دات IR

2003-12-29T13:45:00.000+01:00

دات IR حراج شد.

عجله کنيد تا تموم نشده بخريد.

فيزيک نظری بالاخره تصمیم به آزاد کردن ثبت دامنه هاي IR. گرفت.
تا قبل از اين اگر مي خواستيد يک همچين دامنه اي ثبت کنيد بايد اصول الدين و فروع الدين جواب مي داديد ، ولي با سياست جديدي که پيش گرفتند ، هرکسي که زودتر اقدام کنه دامنه براي اون ميشه.
درست مثل خارجيا !!! (*_^)
اين هم آدرس سايت که هم اطلاعات کامل داره و هم مي توانيد آن لاين اقدام کنيد:
http://www.nic.ir

پاينده باشيد

سياست

2003-11-27T07:38:00.000+01:00

يک روز چرچيل به يکي از کشورهاي اروپايي سفر کرده بود.
در يکي از روزهاي برنامه ش ، بردنش سر قبر يکي از سياست مدارهاي قديمي اون کشور.
ديد که روي سنگ قبر چيزي نوشته شده ، از مترجم خودش پرسيد که اينجا چي نوشته ؟
گفت : اينجا ، سياست مداري درستکار خقته است .

چرچيل با تعجب پرسيد :
توي اين قبر چند نفر خوابيدن ؟!

انصار

2003-11-24T13:28:00.000+01:00

پر کن قدح باده که معلومم نيست
کين دم که فرو برم بر آرم يا نه

ديروز بعد از برگزاري آرام بزرگداشت ياد فروهرها ، و اعتراض مجدد به قتلهاي زنجيره اي ، طوفان بيرون مسجد بود.
برادران مخلص با چوب و چماغ بيرون منتظر بودن.
بعد از حمله آنها به جمعيت ، چيزي که براي دومين بار نظرم را جلب کرد در خيابان تخت طاووس بود.

ماشا اله =========>> حزب الله !!!

اين شعار سر مستانه از فجر يکي دو ساعت پيش اين آقايان ، سوار بر موتور ، در حالي که تقريبا خيابان را بسته بودن ، يک چيزي را فقط برام تجسم کرد:

ترکتازي سالهاي ده ي 60 را.

نمي دونم !!!

اين ره که ما مي رويم به ؟؟؟ است ؟

بايد بلند شد

2003-11-23T12:15:00.000+01:00

سلام
من هنوز زنده ام.
ولی زميني شدم !!!
بايد تمام وجودم را جمع کنم و فقط يک جفت بال بشم و بپرم .
کمکم کنيد.

حق يار

جلال آل احمد

2003-09-09T10:29:00.000+02:00

مدير مدرسه امروز رفته !!!

امروز 18 شهريور سال روز جلال آل احمد هست .
مردي که به قلم عشق مي ورزيد و پربيراه نيست اگر بگوييم او تاوان عشقش را نيز به جان خريد .
او در تاريخ 18 شهريور سال 48 از زيستن استعفا داد و پليدي روزگار را به دست زمانه سپرد .

يادش پاينده و کلام اش چراغ راه

حسن آقا تريلي - قسمت اول

2003-09-06T09:44:00.000+02:00

حسن آقا تريلي و عشق زري

قسمت اول

توي يک کوچه قديمي اون بالاهاي شهر ( چون قضيه پائين شهر لوس شده ) دوتا همسايه بودن که مثل گل و بلبل کنار هم زندگي مي کردن .
هرکدوم يک بچه داشتن مثل دسته گل ، اين وريا حسن داشتن و اون وريا زري .
چرخ زمونه چرخيد و بچه ها بزرگ شدن و بزرگها مردن .(يعني عمرشونًّ را دادن به شما) .
خونه ي اين وريا رسيد به حسن آقا که ديگه شده بود حسن آقا تريلي و با ننه اش – خدا حفظش کنه – زندگي مي کرد و يک تريلي خريده بود و روش کار مي کرد .
خونه ي اون وريا هم رسيده بود به زري که ديگه واسه خودش خانمي شده بود و بابا اش – خدا نصفش کنه – زندگي مي کرد و بابا اش را ترو خشک مي کرد و کدبانويي مي کرد .
حسن آقا تريلي عاشق سينه چاک زري بود و زري هم مرده ي مردي حسن آقا تريلي بود .
حسن آقا تريلي هروقت مي رفت جاده ، دستمال ترمه ي زری جلوش آويزون بود و زري هم تسبيح پيشکشي حسن آقا تريلي گل دستش بود .
حسن آقا تريلي به عشق ديدن زري چاک جاده را مي دوخت به هم که سريع برگرده و زري هم هر روز همه جا و همه چيز را آب و جارو مي کرد که هروقت حست آقا سر رسيد همه چيز دسته گل باشه .
* اين معرفي ليلي و مجنون ما و محيط دور و برشون .
اما اصل ماجرا :
يک روز که حسن آقا تريلي از سفر برگشت و دلش واسه ديدن ننه اش و زري پر پر مي زد ، به گوشش رسيد که يکي واسه زري سر درآورده و بايد به جنبه ، اون هم هنوز رسيده ، نرسيده به خونه و دست و رو آب نزده رفت سراغ ننه اش که : ننه به دو که وقت تنگه ، اگه نجنبيم زری ی من از دستم رفته .
ننه اش که هاج و واج مونده بود ، اول قضيه را پرسيد و بعد که فهميد دل بچه اش چه آشوبيه ، چادر گلي اش را انداخت سرش و با حسن آقا تريلي رفتن خونه زري اينا .
زري تا در و باز کرد و حسن آقا تريلي و ننه اش را ديد از خوشحالي پر در آورد ، پريد ننه حسن آقا را بوسيد و اگه حجب و حيا اش اجازه مي داد حسن آقا را هم ماچ مي کرد .
خلاصه ، يا الله يا الله کردن و رفتن اتاق باباي زري .

ادامه دارد .
پايان قسمت اول

شعر

2003-08-31T10:45:00.000+02:00

پرکن قدح باده که معلومم نيست
اين دم که فرو برم برآرم يا نه

سبلان

2003-08-30T10:21:00.000+02:00

سلام
من از سبلان برگشتم .
آقا هنوز خودم هم جو گرفته ام که دومين قله بلند ايران را با ارتفاع 4811 الي 4840 متر را رفتم بالا .
خيلي قشنگ بود . خيلي خيلي جالب بود .
به اميد خدا سال ديگه دماوند .
کوهياش از الآن اعلام کنند ، برنامه سعود پائيزه هم دارم .
همگي مثل من خوش باشيد .

دوستان شيطان

2003-08-19T07:36:00.000+02:00

دوستان تو
زيبا نيستند ، زينت به خود زده اند .
پاک نيستند ، صورت تراشيده و آهار خورده اند .
آراسته نيستند ، لباس به رسم روز پوشيده اند .
دانش نياموخته اند ، گواهينامه دانشگاه دارند .
مومن نيستند ، مسجد برو هستند .
دنبال اخلاق نيستند ، پيرو آداب اند .
پرهيزگار نيستند ، بزدل اند .
حتي بدکار نيستند ، فقط "سست" اند .
هنري نيستند ، شهواني اند .
منعم نيستند ، پولدارند .
دلبستگي ندارند ، بنده وار مطيع اند .
پايبند وظيفه نيستند ، مانند گوسفند تسليم اند .
مردم خواه نيستند ، ميهن پرستنده شجاع نيستند ، شر به پا کنند .
مصمم نيستند ، لجوج اند .
موقر نيستند ، مقمپزاند .
براي خود احترام ندارند ، تنها افاده دارند .
مهربان نيستند ، نازک دل اند .
اجتماعي نيستند ، هر گلي اند .
سبک سنگين نمي کنند ، رودربايستي مي کنند .
انديشمند نيستند ، عقيده به عاريت گرفته اند .
طرقي طلب نيستند ، طبل هاي مطنطن اند .
قوه خيال ندارند ، خرافات دارند .
عدالت نمي کنند ، تلافي مي کنند .
دستباز نيستند ، گشاد بازند .
انضباط ندارند ، افسار بر گردن دارند .
و اصلا صادق نيستند ، دروغگويان ماهر اند .
فرد فردشان تا آخرين ريشه روحشان .

قسمتي از مباحثه Nobody و شيطان .

دارم ميرم سبلان !!!

ترن

2003-08-07T07:29:00.000+02:00

چه احساس خوبي داره آدم هميشه با ترن 17:22 بره خونه .

مامک خادم

2003-08-04T12:43:00.000+02:00

سلام
آقا اين يارو Nobody از وقتي که سر و کله اش پيدا شده ، غير از دردسر هيچ چيز مثبتي نداشته .
آخرين دسته گلش هم اين بوده که دو تا از دوست داشتني آلبومهاي موسيقي من را گم و گور کرده .
مرديکه ي لوله کش ميگه داده يک بنده خدايي و يادش نيست به کي داده )-x
آخه اين هم شد همزاد که من دارم ، مردم همزاد دارن ، ما هم همزاد داريم . اين هم شانس من بد بخت هيچکس ديگه .
سرتون را درد نيارم ، يک خواهش از همه داشتم :
اگر آهنگي از مامک خادم داريد لطفا ، شما را به خدا به من هم بگيد .
اين هم اسم گروه و سايتش :

Axiom of Choice

با آرزوي بهترينها براي کساني که بتونن به من کمک کنند و بقيه کساني که لطف مي کنند به من سر مي زنند .

پاينده باشيد
خدا همزاد خنگ گير هيچکسي نندازه . آآآآآآمين

حسين درخشان

2003-07-30T10:52:00.000+02:00

آقا دلم واسه حسين درخشان کباب شد .
امروز طبق معمول هرروز رفتم سراغ استاد هودر عزيز که ببينم چه خبره که غمنامه ديدم و اول صبحي کلي حالم گرفته شد .
آخه تا کي بايد به اين روش هرکس و ناکسي بخواد ابراز سليقه کنه و به شعور چند هزار نفر ايراني که اکثرا آدمهاي تحصيل کرده و اهل و قلم هستند توهين کنه .
آخه يعني چي که هودر فيلتر شده !!!
آخه اگر اينها مي فهميدند که چطوري بايد فيلتر کنند که من امروز و روزهاي قبل هم نبايد مي توانستم سردبير خودم را ببينم !!!
اين خودش نشون ميده که حتي اين کارشون هم چقدر بي پايه و اساس و غير حرفه اي بوده که حتي تحقيق نکردن که ببيبن چطوري ببندنش که کسي نتونه ببينه ، نه اينکه با يک کمي اطلاعات درباره شبکه بشه از هزار تا سوراخ ديدش .

اين آقا هودر به نظر من پدر وبلاگهاي فارسي هست .

و اين يک ظلم به هودر ، به ما و به شعور تمام وبلاگ نويسان و وبلاگ خوانهاي ايراني هست .
خود من 2 سال پيش اولين وبلاگي که ديدم و فهميدم چيه اين وبلاگ نويسي و شيفته اين کار شدم ، وبلاگ هودر بود .
هودر بود که به خيلي از ما ها در ساختن و رفع اشکال وبلاگ هامون کمک کرد .
هودر بود با اون ليست وبلاگنويسان کنار وبلاگ قديميش همه ما را به مهموني هم دعوت مي کرد يک جامعه کوچيک هماهنگ و آزاد و دوست داشتني براي همه ما درست کرده بود .
هودر بود که تا قبل از اينکه وبلاگهاي فارسي اينقدر زياد بشه اگر ايميل براش مي زدي مشکل وبلاگت را مي گفتي يکجوري راهنمايي مي کردتت .
هرجوري که فکر مي کنم مي بينم هودر به گردن من - حداقل - خيلي حق داره .
خلاصه امروز هودر از ما خواسته اي داره و ما بايد کمکش کنيم .
من چند پيش نهاد و چند راهکار براي کمک به هودر و دور زدن فيلتر دارم .
اول اينکه يک مجمع عمومي يا يک وبلاگ برپا کنيم براي جمع آوري امضا ، عليه فيلتر شدن هودر .
دوم اينکه يکروز کامل همه وبلاگ نويسها ، آخرين پست وبلاگ خودشون را با يک لينک گنده به هودر به روز کنند .
و
راهکار براي دور زدن فيلتر :

اول اينکه بجاي Hoder.com/i از http://i.hoder.com استفاده کنيد .
دوم اينکه از IP بجاي اسم Domain استفاده کنيد .
به اميد جامعه آزاد و بي اسس .

در مورد اين نوشته به دوستان خود هم خبر بدهيد .
منتظر نظرات و پيشنهادات شما هستم .

Reject

2003-07-26T09:31:00.000+02:00

... به گور باباي کسي که ايران و ايراني را خفيف و خوار کرده .

اين قضيه متر مکعب واقعا درسته به خدا .

چرا شاکيم ؟ خوب معلومه !!!

چند روز پيش رفتم از يک سايت محترم و معظم يک Domain رجيستر کردم ، همه چيز خوب بود ، حتي براي من Billing Request کارت اعتباري را هم فرستادن و 24 ساعت بعد هم توي Database اش اضاقه شده بود .
مسئله اصلي اينجاست که شنيده بودم اين سايت با ايراني ها مشکل داره ، ولي خوب منم به اندازه کافي بچه پر رو هستم و رفتم سراغش .
امروز ديدم که با يک ايميل محترمانه Domain من را Reject کردن و آزاد اعلام شده ... )-x

آخه اين هم شد دنياي آزاد و تجارت جهاني !!!

ااااااااااااااااااااااااااااااااااه

رهزا کاظمي

2003-07-21T11:57:00.000+02:00

سلام

اينجا کليک کنيد

متن گزارش هيئت بررسي دولت در مورد مرگ زهرا کاظمي از سايت ايسنا

موي دماغ

2003-07-20T07:09:00.000+02:00

سلام بي سلام
شاکي ام هوارتا .
از دست اين يارو Nobody ، بابا اعصاب واسه من نذاشته .
ديروز بدجوری موي دماغ شده بود .
ثضيه از اين قرار بود که :
ديروز واسه هودم خلوت کرده بودم و داشتم توي تنهايي خودم حال مي کردم که باز سر و کله اين يارو پيداش شد .
هنوز نيومده شروع کرد به وراجي کردن که :

- چطوري ؟
- گفتم : مگه فضولي ؟
- گفت : آره ! نمي دونستي ؟
از تعجب داشتم شاخ در مي آوردم ! اين همون يارو چند روز پيش بود ؟؟؟
خلاصه ، بهش گفتم برو دست از سرم بردار که اصلا حال و حوصلت رو ندارم .
- گفت : چي کار مي کني ؟
- گفتم : هيچ چي .
- گفت : بريم معتاد بشيم ، رو بورس ، مد شده ! .
- گفتم : نه حسش نيست ، باشه براي يک وقت ديگه .
مي خواستم ازش بپرسم : که چي شده ؟ امروز مشکوک فاز مي زنه ؟ که ديدم سر به هوا تر از خودم رفت لب پشت بوم و پريد پائين !!!
فکر کنم رفيق نا باب پيدا کرده .
اگر زنده بود ، بعدا ادامه داستان را براتون مي گم .

حق يار

من زنده ام ، به شايعات اين يارو " هيچکس " توجه نکنيد .

يک اتفاق راه راه

2003-07-10T09:19:00.000+02:00

يک اتفاق راه راه

من دوتا شدم !!!
امروز صبح که از خواب بيدار شدم احساس کردم يکي روي تخت کنارم خوابيده – فکر بد نکنيد و بقيش رو بخونيد - ، يکه خوردم و از جا پريدم . ديدم يکي مثل خودم کنارمه ، شبيه خود خودم !
اولش کلي ترسيدم ، گفتم شايد دارم خواب مي بينم ، يک کمي به در و ديوار و ساعت نگاه کردم ، دستم را دراز کردم طرفشکه ببينم خواب ديدم يا نه که لمسش کردم ، بدجوری ترسيدم .
بعد يک حسي بهم دست داد ، شبيه شاکي شدن و عصباني شدن ، نمي دونم شايد هم جاخوردن .
تکونش دادم که بيدار بشه ببينم کيه ، چيه ، چه خبر شده که دقيقا مثل خودم اول کمي غرغر کرد و بعد بلند شد .
چشمش که به من افتاد برعکس من اصلا جانخورد و گفت : سلام ، صبح شده ، من که گيج و مبهوت بودم گفتم : آره ، بيدار شو ببينم .
بعد با هم از تخت اومديم پائين ، داشتم لباسم رو مي پوشيدم که يادم افتاد ببينم اين کيه !
ازش پرسيدم :
- تو کي هستي ؟
با خونسردي جواب داد :
- Nobody
گفتم :
- يعني چي ؟
Nobody که منم !!!
گفت :
- زهي خيال باطل .
تو تا الآن داشتي اداي من را در مي آوردي ،ديگه از دستت خسته شدم ، منم مي خوام خودم باشم و براي خودم کسي باشم .
خندم گرفت ، شايد هم کف کرده بودم . آخه داشت حرفهاي خودم را بخودم تحويل مي داد .
بهش گفتم :
- از کجا آمدي ؟
گفت :
- من جايي نبودم که بخوام الآن بيام .
من هميشه اينجا بودم .
پيش خودم گفتم برو بابا ، اينم اول صبحي من رو گذاشته سرکار ها . بعد فکر کردم شايد اين هنوز اثر قرصي باشه که ديشب واسه خوابيدن خوردم ، بي خيال شدم و رفتم سمت آشپزخانه . آب گذاشتم جوش بياد که چاي دم کنم ، بعد برگشتم توي اتاقم که تيغ بردارم برم صورتم را اصلاح کنم ، ديدم که نيست !!! يعني چه !؟ رفتم طرف دستشويي که شايد اونجا جاگذاشته باشم ديدم که صداي آب مياد ، تعجب کردم ، آخه غير از من همه خواب بودن .
رفتم تو ديدم که ببببله ، Nobody داره با تيغ من صورتش رو اصلاح مي کنه .
سرش داد زدم که چرا تيغ من رو برداشتي ؟ طبق معمول با خونسردي گفت :
- تيغ خودمه .

گفتم :
- چي شد ؟ چي شد ؟
تا همين ديروز من خودم با همين تيغ اصلاح مي کردم . حالا مي گي که مال تو بوده ؟!!!
گفت :
- بي نوا ، تو تا حالا صورت من رو اصلاح مي کردي ، نه خودت رو .
ديگه داشتم ديوونه مي شدم . حمله کردم طرف دستشويي که مامانم اومد و گفت :
- چي شده ؟ ديوونه شدي ؟ اول صبح چه ات شده ؟ خواب ديدي ؟
گفتم :
- از اون بپرس . از خودش بپرس .
يک کمي نگاهم کرد و گفت :
- برو خدا روزيت رو جاي ديگه حواله کنه ، دست و صورتت رو بشور خواب از سرت بپره ، از اين آشغال ها هم کمتر بخور . (قرص را مي گفت وگرنه من که آشغال خور نيستم)
دست صورتم رو شستم و رفتم صبحانه خوردم و راه افتادم برم سر کار . سوار ماشين که شدم ديدم اومد کنارم نشست . گفتم :
- تو ديگه کجا دنبال من راه افتادي ؟
گفت :
- مگه نمي ري سرکار ؟ خوب منم باهاتم ديگه !!! از اين به بعد هرجا که بري ، هرجا رو که نگاه کني من رو کنار خودت مي بيني .
پيش خودم گفتم که اين هم مي گذره ، ولش کن و فکرش رو نکن .
موقع پياده شدن مي خواستم 2 نفر حساب کنم که گفت :
- مرد حسابي ديوونه شدي ؟ مگه مي خواي مردم بهت بخندن و آبروي خودت و من رو ببري . يک نفر حساب کن بابا .
خلاصه به هر ترتيبي بود آمديم سرکار ، همچين که پام رو گذاشتم تو شرکت ديگه نديدمش ، داشتم خوشحال مي شدم که همه اينها خواب و خيال بوده که يک صدايي بيخ گوشم گفت :
- اينجا ديگه به کارت برس ، من مزاحم کارت نمي شم و رفت .
عصري همچين که پام رو از در دفتر گذاشتم بيرون ديدم که پشت در وايستاده .
تا برسيم خونه همه چيز را برام تعريف کرد که اون خود منه ، فقط از اين به بعد مي خواد جلو چشمم باشه ، بعد برام تعريف کرد که وقتي من شرکت بودم کجا ها بوده و کجا که سفر نکرده .
بعد که کمي آرام شد يادم افتاد که من به هرچي و هرکجا که فکر کردم ، Nobody مي گفت که اونجا بوده . بهش که نگاه کردم فقط يک تبسم بهم تحويل داد .
شب قبل از خواب بهش گفتم يک خبر خوش براش دارم و مي خوام .com بکنم اش .
اون هم گفت براي من يک خبر خوش داره و اينکه اون آنارشيسته نمرده و هنوز زنده است و داره همين گوشه کنارا سر مي کنه و هر چند وقت يکبار يکسري هم به ما مي زنه .
کلي خوشحال شدم . امشب با خيال راحت مي خوابم .

مطلب بعدي

2003-07-09T14:08:00.000+02:00

سلام به همه شما که به من لطف داريد و به من سر مي زنيد .
از فردا يک مطلب دنباله دار را شروع مي کنم Upload کردن .
به اسم :
يک اتفاق راه راه !!!
در آخر باز هم مي گم نگذاريد 18 تير يادمون بره .
نبايد به موج دريا وا داد .
پاينده باشيد .
حق يار

18 تير

2003-07-09T09:02:00.000+02:00

امروز 18 تير هست .
نکنه يادمون بره !!!

داستانک

2003-07-07T10:20:00.000+02:00

تاخير

- دير آمدي !
- نه ، تو زود آمدي !
- زود آمدم که بيشتر تو را ببينم .
- پس خيلي دير آمده ام . مرا ببخشين !

اين نوشته اثر محمود اکبري بود .
رستش درد نکنه ، خيلي قشنگ بود .

2003-07-05T10:31:00.000+02:00

سلام
چون کسي جواب مسابقه را نگفت خودم مي گم :

اون عکس يک بي خانمان هست که زير عکس چگوارا نشسته .
D:

مسابقه

2003-06-30T14:02:00.000+02:00

مسابقه

اگه گفتيد عکس زير ، عکس کيه ؟
هرکسي که درست بگه جدا يک جايزه خوب داره

چه گوارا

2003-06-28T14:11:00.000+02:00

اين است پاداش مردان آزاد
حبس بر ديوار

مورچه

2003-06-28T08:19:00.000+02:00

بار و بنديلش رو انداخته بود روي کولش و داشت با زحمت تمام از کوه بالا مي رفت . هرچي بالاتر ميرفت ، شيب هم بيشتر و بيشتر مي شد و فشار بيشتري را روي شونه هاش و کولش احساس مي کرد .
من هم مثل آدمهاي بيکار واستاده بودم کنار و نگاهش مي کردم و تو اين فکر بودم که ، که چي بشه ، اين همه زحمت ميکشه و خودش را با اون بار سنگين به اون بالا مي روسنه ، که چي بشه .
تو همين فکرها بودم که يکهو يک توپ قل خورد و اومد صاف افتاد روي کپه خاک . :(
آخي !!! مورچه بيچاره اون زير له شد ، حالا خود مورچه به کنار چون از اينها خيلي هست ، چيزي که بيشتر ناراحتم کرد زحمتي بود که کشيده شد و به فرجام نرسيد .
مثل خيلي کارهاي خود ما .

2003-06-19T08:55:00.000+02:00

اعتراض دانشجويي در وقت اداري

ديروز - ساعت 17:30 - دانشگاه علم و صنعت

همه محوطه پشت نرده هاي دانشگاه پر بود از دانشجوهاي معترض ، وسط خيابان پر بود از نيروي ضد شورش و نيروي انتظامي ، خيابان روبرويي هم پر بود از افرادي با مشخصه واضح انصار .
خلاصه براي خودش شلوغ پلوغ بود .

ديروز - ساعت 18:30 - دانشگاه علم و صنعت - کلاسها تعطيل شد

ديگه هيچ جا هيچ خبري نبود ، دانشجويان و انقلابيون گوگوري ، چون ساعت کلاسها تمام شد ، رفتن خونشون و موج اعتراضات يکهو خوابيد و همه جا مثل روز اولش ترگل و ورگل شد .

مسخره کردن خودشونو x-(

خانه کوچک ما سيب داشت

2003-06-17T11:14:00.000+02:00

امروز پا توي کفش بزرگترها کردم !!!
توي يکي از وبلاگها به اسم گلناز شعري بود ، " خانه کوچک ما سيب نداشت " ، که با راهنمايي يکي از دوستانم فهميدم اثر حميد مصدق مي باشد .
متني به ذهنم رسيد که بي مناسبت با وقايع اخير نديدمش که در زير مي نويسم :

خانه کوچک ما سيب داشت
چه دزختي ، چه ثمري ، چه بار و بري
اما
دستي از راهي رسيد
سيب را نه از شاخه ، که
از ريشه بريد ...

قيافه جديد بلاگر

2003-06-14T11:12:00.000+02:00

آين يک تست مي باشد جهت امتحان اينکه ببينم چه شکلي شدم !!!

2003-06-10T14:37:00.000+02:00

آخرين خبر

اينم آدرس سايت روبوشيراز :

http://www.roboshiraz.com

2003-06-10T14:28:00.000+02:00

Robo Shiraz روبات دوست داشتني

کسي دوست داره با يک روبات دوست داشتني فارسي زبان چت کنه ؟
اين روبات که مثل ياهو هلپر عمل ميکنه ، ايراني هست و خيلي هم با هوش .
شما مي تونيد به غير از اينکه باهاش چت کنيد ، بهش چيزهاي جديد هم ياد بديد .
من که خيلي باهاش حال کردم .
ID اين روبات هست roboshiraz که اگر توي ياهو مسنجر اضافه کنيدش ميتونيد با هم چت کنيد .
اگر اطلاعات کاملتري در اين باره پيدا کردم حتما خبر مي دم .

2003-06-10T10:42:00.000+02:00

سلام
بالاخره اين نظرخواهي لعنتي را راه انداختم .
ديگه داشت برام شاخ مرغ مي شد .
ولي ما اينيم داداش .

2003-06-08T13:10:00.000+02:00

دوست دارم بخورم شار
تا برم سر کار
!!!
شار ، شار ديگه چيه ؟

نمي دونم ، هرچي هست بهتر از کاره .

دو نقطه دي

2003-06-07T07:52:00.000+02:00

اين روزها
اين گونه ام ، ببين :

دستم ، چه کند پيش مي رود ، انگار
هر شعر باکره ای را سروده ام
پايم چه خسته مي کشدم ، گويي
کت بسته از خم هر راه رفته ام
تا زير هر کجا

2003-05-18T13:45:00.000+02:00

هيشکي

هيشکي منو دوست نداره،
هيشکي به من توجه نمي کنه،
هيشکي به من ميوه نمي ده،
هيشکي شيريني و نوشابه تعارف نمي کنه،
هيشکي به جوک هام توجه نمي کنه و نمي خنده،
هيشکي تو دعوا به کمکم نمي آد،
هيشکي دلش برام تنگ نمي شه
هيشکي برام گريه نمي کنه
هيشکي نمي دونه چه آدم جالبي ام
حالا اگه از من بپرسي بهترين دوستت کيه
فورا مي گم هيشکي .
اما ديشب حسابي ترسيدم
بيدار شدم ديدم هيشکي دور و برم نيس .
صداش زدم دستمو به طرفش دراز کردم
به همانجائي که هميشه بود
همه جای خونه رو ، همه گوشه ها شو دنبالش گشتم
اما هرجا کسي رو ديدم .
آنقدر گشتم که خسته شدم ، حالا ديگه نزديک صبحه
حتم دارم که ديگه
هيشکي رفته .

شل سيلوراستاين

2003-04-10T09:16:00.000+02:00

بازگشت

سلام

از کشتن اون آنارشيسته به اين بر – اه ، نبايد اين را مي گفتم ولي حالا که طبل رسوايي به صدا در آمد مي گم که خودم پرتش کرده بودم پائين (; - اصلا دست و دلم به نوشتن نمي رفت .
اما عيد که شد بزرگهای قبيله جمع شدن و تصميم گرفتن من که صاحب عزا بودم را از عزا در بيارن ، جمع شدن و از آنجايي که اينجا قبيله يعني يک نفر ، يک نفر رفت و برای من اشتراک اينترنت گرفت و اومد به کومه من .
اولش خوب بود ، چون قرار بود من را از عزا در بياره از عيد گفت و خوبي و سرسبزي و تازگي و اين جور چيزها ولي بعد از مدتي که از عيد گفت غم و غصه های من شروع شد که باز :

عيد آمد و ما لختيم !!!

بعد که ديد من حالم گرفته شده جريان را پرسيد که براش گفتم :

نه ديگه اين واسه ما دل نمي شه
اگر هم شد ديگه عاقل نمي شه

وقتي ديد اوضاع من از اين قراره بلند شد و رفت پي کارش و من موندم و حوضم .
اون که رفت منم رفتم يک چرخي توي دهکده جهاني بزنم ؛ اول اومدم همينجا که ديدم چه سوز سردی مياد ، بعد رفتم سراغ بزرگ عرب قبيله جناب Goolih که ديدم اون هم اهل بخيه شده و نوشته هاش پر Make up شده . به بقيه هم يک سری زدم که باز بيشتر ناراحت شدم چون همه ملبس بودن و من لختم .

راصطي صال نو مبارک ، ثد صال به از اين صالحا

از اين به بعد هم تصميم دارم يک چهل تيکه از مثنوی صد من درست کنم و تنم کنم تا لخت نباشم .
تا بعد ببينم چي مي شه.

حق يار

2003-02-01T10:59:00.000+01:00

F1

کسی جايي سراغ داره من چند روزی گم و گور بشم ؟
آخه از خودمم خسته شدم .
یاس فلسفي گرفتم و هزار درد و بلا .
مثلا برای بچه خواهرم که دو سالشه بجای لالايي مثنوی خوندم تا بخوابه .
خلاصه مطلب

کمک

2002-12-22T15:58:00.000+01:00

يک روز توی کشور گينه بيسائو يا ماداگاسکار ، 3 تا پسر بچه مدرسه ای داشتن شغل باباهاشون به رخ هم مي کشيدند :

اولي گفت :
بابای من وزير و اگه نباشه هيچکس قانون را اجرا نمي تواند بکند .

دومي گفت :
برو بينم ، بابای من نماينده مجلس ، اگه بابای من قانون تصويب نکنه بابای تو بي کار مي مونه .

سومي گفت :
هر دو تاتون بريد پي کارتون ، بابای من گروهبان ، 2 چوق مي گيره و باران زرد مي پاشه به قانوني که بابای تو تصويب مي کنه و بابای اجرا .

نکته :
تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل .

2002-11-19T18:25:00.000+01:00

قضيه اون آنارشيسته !!!

قسمت سوم

پايان

پس افتادم دنبال کار گرفتن مغز اين و آن ، از بقال و چقال گرفته تا دوست و دوست دوست و آشناهای خياباني و فاميلي و هر جور آدمي که احساس مي کردم ميشه باهاش دو کلمه حرف حسابي زد و جمله " برو بابا تو هم حال و حوصله داری " را نشنيد .
اولش آنهايي که حال و حوصله داشتن حرفهام را گوش مي دادند ولي آخرش همه يک چيز را به من مي گفتند که تو هم چه دل خوشی داری ها ، مثل بقيه زندگيت را بکن و به اين چيزها چيکار داری .
خلاصه بعد از کلي اين در و آون در زدن به اين نتيجه رسيدم که نمي شه و نشد ، پس تصميم گرفتم که جامعه خودم را برای خودم نگه دارم .
به همين منوال ادامه مي دادم تا يکروز صبح (ظهر که از خواب بيدار شدم ) ; ) مادرم گوشم را گرفت بچه تا کي مي خواهي اين جوری بری جلو ، نه درست و حسابي دانشگاه ميری و نه درست حسابي کار مي کني . يک فکری به حال خودت بکن .

- تا اينجا برام گفت و يک سيگار روشن کرد و خودش را از لبه پشت بوم پرت کرد پائين .

آنارشيست بود ديگه !!!

يادش پاينده

2002-11-09T08:23:00.000+01:00

قضيه اون آنارشيسته !!!

قسمت دوم

وقتي بهوش اومد ديد که ای بابا ، با تمام مسخره بازيهايي که تا آن روز درآورده بود ، همش يکجوری از طرف ديگران تقريبا غير قابل هضم بوده و از نظر ديگران آدم متفاوتي شده .
از خوشحالي آنقدر جو گرفته شد که تصميم گرفت به اين کارهاش ( بنابر موقعيت سني) ادامه بده .
چند سالي از اين قضِه هم گذشت و هر مسخره بازی که بگيد در آورد ، از بلند کردن مو و يکهو تيغ زدنش گرفته تا بخاطر شرط بندی و 500 تومان پول توی جوب خيابان وليعصر راه رفتن گرفته تا درويش شدن و نهيليست شدن و کافر شدن و بسيجي شدن . حتي بخاطر همين عقايد متفاوتش يک ترم از دروس بينش اسلامي و قرآن با نمره -2- افتاد .
(البته خودش ميگفت بد امتحان نداده ولي چون با معلم بينش سر اينکه امام ها کي اند و چه اشتباهاتي کردن بحث داغي کرده بود ، انداختنش .)
خلاصه اين دوران هم گذشت و پخته تر شد – به گفته بعضي ها حتي داشت ته مي گرفت – و چون سنش هم بالاتر رفته بود بايد يواش يواش درست فکر کردن را هم ياد مي گرفت .
به همين خاطر شروع کرد به کتاب خواندن ؛ انواع و اقسام ، از قرآن و انجيل گرفته تا کتابهای شريعتي و طالقاني و مطهری و کافکا و صادق هدايت و چوبک و مارکس و فلان و فلون ؛ اينقدری که يادش رفت که داره دوران تبعيد توی جامعه آدمها را مي گذراند و درس را بکلي گذاشت کنار. نه اينکه فکر کنيد ترک تحصيل کردها ، نه ، حتي دانشگاه هم رفت . حيوانکي کامپيوتر خواند . به قول خودش Software .
توی اين مدت بدجوری با دين و افکار ديني گلاويز شده بود ، فکر می کرد اول بايد مشخص کنه که کجای اين دنيا ايستاده تا بتواند راه خودش را پيدا کنه . اما چون آخر امر هم فهميد که نه بابا با اين قضيه نمي شه در بيفته داشت ديوانه مي شد . در همون موقع بود که يکهو تصميم گرفت برای خودش يک فلسفه ديني اختراع کنه و رجوع کرد به خوانده های قبليش درباره دين و آخر سر هم يک کلمه قلنبه سلنبه برای خودش پيدا کرد : آزاد انديش .
وقتی ازش پرسیدم يعنی چه ؟ يعني دين را بي خيال شدي ؟ جواب داد : نه يعني اينکه بعد از گشت و گذار توي اين وادي ديدم که تمام اديانی که مردم قبول دارند همشون روي اين نکته اتفاق نظر دارند که بهترين دين عقل خود آدم است من هم ديدم از اين بهتر چه است . پس رجوع کردم به عقل خودم .
وقتی دوباره بهش گفتم که من گیج شدم و نمی فهمم که بالاخره بی خیال دين شده یا فکر کرد خودش پيغمبر و عالم دهر است جواب داد : يعني اينکه به اين نتيجه رسيدم که هر ديني يکسري چيزهای خوب و قابل قبول عقلاني گفته و يکسري چيزهای دست و پا گير که قسمت دومش براي سرگرم و سر کار گذاشتن آن دسته از آدمهايي است که از عقل خودشان استفاده نمي کنند . فهميدي ؟
گفتم آره تقریبا گرفتم چي شد .
گفت : اونقدر ها که فکر مي کردم خنگ نیستي و ادامه داد : بعدها هر چي جلوتر رفتم و بزرگتر شدم از اين کلمه آزاد انديش خوشم اومد و تصميم گرفتم اون را سر لو حه کارهاي خودم قرار دهم . بعد از اينکه يک کم سرم خلوت تر شد و ديگه خودم را نسبت به تابوهای مذهبي و افکار ديني عمومي مقيد نديدم احساس کردم که بايد اطلاعات خودم را درباره مکاتب هم کامل کنم تا بتوانم به يک جا برسم . پس شروع کردم به خواندن در اين باره ؛ اولین کتابي که گرفتم و خواندم به اسم " ايسم هاي غربي " بود . از اين کتاب خیلي خوشم اومد و کلي طرز فکرم را عوض کرد که چه آدمهايي با چه افکاربا حالي پيدا مي شوند که هر کدومشون با بقيه آدمها از زمين تا زيرزمين فرق دارند مثلا وقتي درباره ما کيا وليسم مي خواندم کلي کيف کردم که آ ااااااااا... چه آدمهاي احمقي پيدا مي شوند و وقتي درباره مارکس مي خواندم کلي خوشم اومد که آ ااااااااااااا... اين يکي قضيه را خيلي جدي گرفته . بعد شروع کردم به خواندن کاملتر اين جور چيزها اول با يک کتاب از مارکس شروع کردم که درباره اقتصاد حرف زده بود و با اينکه نظريه هاي نسبتا خوبي داشت ولي باز چون احساس متفاوت بودن مي کردم اونها را بنا بر چند دلیل قبول نکردم و بعدش علاقمند به آنارشیسم شدم .
يک کتاب در اين باره بلعيدم و تمام مطالبش را مو به مو تجزيه کردم . یک مدتي جو گرفته بودم و سعی مي کرد م توي جامعه اطرافم به يک ترتيبي که مي شد پياده کنم ؛ که البته الان که فکر مي کنم مي بينم که يک احمق و ميمون به تمام معنا شده بودم . و بعد از يک مدتي از اين کار خسته شدم و با خودم فکر کردم که اينجوري نميشه اگر من بخواهم به دنبال افکار کسي بروم ديگه با نفرات قبلي که دنباله رو شده بودند فرقي نداشتم پس تصمیم گرفتم که با استفاده از تجربياتم بيام و اين جور عقايد را با دوره و زمانه و جامعه خودمون تطبیق بدم . اول شروع کردم به هماهنگ کردن با فرهنگ عامه اما ديدم که اينجوري نميشه چون يک چيز قوي تر هست که مردم از آن پيروي مي کنند ؛ اول سنت که کاريش نمي شه کرد و دومي قانوني که خودشون تصويب کرده بودند . پس براي اينکه عقب نمانم بايد اول با سنت و قانون جامعه و عامه آشنا مي شدم . بنا براين راه توي جامعه به گردش از بازار و پارک و سينما و فرهنگسرا گرفته تا دانشگاه و کتابخانه و قهوه خانه تا رسيدم به ميدان انقلاب . اين ميدان انقلاب من را شديدا مجذوب خودش کرد اينطوري که مي ديدم دور تا دور اين ميدان که بگرديد آيينه تمام نماي جامعه را مي شه ديد از دانشجو و استاد گرفته تا کارگر و کوپن فروش و دلال وعشاق بيرون کتاب ( توي کتاب فروشي ) از هر قشري فقير و غني و ترک و کرد و لر . خلا صه چه درد سرتون بدم که شروع کرده بود از ميدان انقلاب تعریف کردن که متقاعدش کردم من هم اونجا رفتم و برود سر موضوع خودش و ادامه داد :
آره اينجوري بود که سياسي شدم . گفتم سياسي ! :o – چه ربطي به ميدان انقلاب داره ؟
گفت : ربط داره ديگه گوش کن وقتي بخواهي با يک جامعه آشنا بشي رول مردم اونجا را مي شناسي بعد بايد ها و نبايد هاي مرسوم را بعد قانون رسمي بعد افراد شاخص مملکتي بعد افکار شاخص مملکتی و الا آخر ولي وقتي بخواهي با هر کدام از اينها بازي کني و درباره آنها يک نو آوري داشته باشي اون وقت بهت مهر سياسي مي چسبانند . من هم اولش نفهميدم که اينطوري شدم وقتي اولين تز خودم را ارايه دادم بابام گفت پسر تو کله ات بوي قرمه سبزی ميده به اين چيزها چه کار داري کار دست خودت و ما مي دهي ها . آخه من خيلي ديگه پيش رفته بودم و مي خواستم يک جامعه هر چند کوچک دور خودم بسازم که با من هم عقيده باشد بالاخره من هم مي خواستم پارادايز – همون مدينه فاضله خودمان – خودم را بسازم و به قول سیاسیون امروز يارگيري کنم .

2002-09-06T23:22:00.000+02:00

قضيه اون آنارشيسته !!!

توی هرگز آباد –شهر زندگي هيچکس- همه چيز ممکن و قابل پيش آمدن هست . مثل قضيه ای مي خوام براتون تعريف کنم ؛ قضيه اون آنارشيسته .
چند وقت پيش پای صحبت دوستم نشسته بودم که اين چيزها را از زندگي خودش برام تعريف کرد . آخه اون فکر مي کنه که توی تمام جوامع و بين تمام قوانين موجود يک آنارشيست کامله . ( زهي خيال باطل)
از اينجا شروع کرد : (از زبان دوستم نقل مي کنم)
اولين بار که خواستم خودم را به ديگران نشان بدم و ابراز وجود کنم و به همه بگم که با همه فرق دارم ، برای از بين بردن لکه چسب مايع که روی کوسن مبل ريخته بودم اون را آتش زدم ، که البته با عکس العمل شديد اطرافيانم روبرو شدم و دومين فعاليتم اين بود که سال اول دبستان را مثل بچه آدم رفتم ولي از سال دوم شروع کردم مثل سال اولي ها برای به مدرسه رفتن گريه کردن که باز هم با عکس العمل انحصار طلبانه بزرگترها قرار گرفتم و از همان موقع با اينکه سن خيلي کمي داشتم پي بردم که کار سخت و طاقت فرسايي را شروع کردم و در اين راه لطمات زيادی را بايد تحمل کنم . به همين دليل چندين سال را به يک روضه فرو رفتم تا يک کمي از نظر بدني و فکری قوی تر بشم – به برداشت من پوست کلفت بشه – تا بتوانم بهتر به مبارزه خودم برای رسيدن به آرمانهام ادامه بدم . گرچه هنوز آرمان نمي دونستم چي هست ، ولي دست زدم ديگه .
اين دوران روضه ادامه داشت تا دوران دبيرستان ، که يک شب که خوابيده بودم و صبح که از خواب بيدار شده بودم انگار يک صدايي تمام مدت توی مغزم بود که مي گفت : از خواب غفلت بلند شو ، چه نشسته ای که دارند تمام سهميه متفاوت بودن را بين خودشون تقسيم مي کنند و آدمهايي که به خيلي چيزها احترام نمي گذارند جز قانون ، و هيچ چيز ديگه ای برای کاسبي ندارن ، دارند هر چيزی را به هر اسمي قالب مي کنند به مردم .
اولش متوجه نشدم منظورش از هرچيزی و هر اسمي چيه ، ولي بعدها متوجه شدم که منظورش طرز فکرها و اسمهايي مثل مارکسيسم و کمونيسم و فاشيسم و از اين جور چيزهاست .
اون صدا ادامه داد : و اين تو هستي که بايد از يک جايي ، همين دور و برها شروع کني و به مردم بفهموني که نه بابا ، قانون هم فقط برای احترام گذاشتن بهش آمده ، نه برای عمل کردن به آن . چون اگر چيز خوبي بود اول خودشون که متصدی قانون هستند اجراش مي کردند .
توی همين فکرها بودم و داشتم به طرف مدرسه مي رفتم که يکهو يک توپ بسکتبال خورد وسط سرم و يک کاست متاليکا هم افتاد جلوی پام ، اين اتفاق مال سال 1991 بود – من که باور کردم – و تا دوباره به هوش بيام يک ، يک سالي گذشت .

ادامه دارد ...

2002-09-03T00:45:00.000+02:00

قضيه اون آنارشيسته !!!

اين اسم داستانی هست که دارم می نويسم .
و بصورت دنباله دار در چند قسمت هست .
الان خبرش را دادم و از يکی دو روز ديگه شروع می کنم به نوشتن در وبلاگ .
به اميد اينکه زياد بدتون نياد .

2002-08-12T22:39:00.000+02:00

بيا رخست ده ای آقا

بيا رخست ده ای آقا سخن از خويشتن گوئيم
که ما زخمی تاريخيم ، رنجوران ديروزيم و غمگينان فردائيم
از نسل فريدونيم ، ما ياران افشينيم و تاريخ هزاران ساله ای داريم
سراسر جنگ
و در هر گوشه اين خاک ، هزاران کشته گمنام
و حال آنکه
نه اهل جنگ و پيکاريم
نه در واقع جهانگير و جهان داريم
نه ،
با يک درفش کاويانی ، پر غرور و سر بلند و سخت ايرانی
و با يک کوله بار پر ، غزل از کوچه های پرگل شيراز و افسونهای مولانا
نه تازی را سنا گوئيم ، نه از ياران نزديک خليفه ، ساکن بغداد
ابومسلم ولی از ماست ،
و سلمان نيز
بيا رخست ده ای آقا سخن از خويشتن گوئيم
که اين خون سياوش است و اين فرياد هابيل است ، نخستين کشته تاريخ
و اين فرياد هر مظلوم تاريخ است
و ما اينجا اسيرانيم ، به يغما رفته مال و جان
و اين خاک ستم ديده
هزاران و هزاران سال زير سم ترکتازان سخت لرزيده است
و تا جان در بدن دارد و تا قطره ای از آن نفت در زير زمين دارد ، حکايت همچنان باقيست
تو گويي ظالمان همواره از اين قوم می خيزند و مظلومان عالم
ولی گرچه در اينجا فاتحان همواره مغلوبند !
گيرم ، يک دو سالی دير
بيا رخست ده ای آقا سخن از خويشتن گوئيم
کنون عيد است ، نوروز است ، بهار از راه می آيد
تو که ضحاک را راندی ، بيا اينک فريدون باش
بشارت آور گذشت و عفو و مهربانی باش
تو گرد آلوده فقری
بيا در چشمه خورشيد تن شوئيم
بيا تا دشت را سجاده انگاريم
گل سرخی بجای مهر بگذاريم
بيا در ذلال عشق وضو سازيم
به سوی قبله ايران ، نمازی از صميم قلب بگذاريم
که ميليون ها تن تنها ، خلاصی از تو می جويند ، رهايي در تو می بينند
بيا و گرگهای رفته از شه نامه را باز آر
دوباره رستم ما را به ميدان آر
و گرد غم از اين غمخانه ها بفشان
بيا و يک بار ديگر اسبهای قصه را هی کن
و بر آنها سوارانی جوانمرد و سخی ، همچون علی بنشان
بيا رخست ده ای آقا سخن از خويشتن گوئيم

2002-07-27T22:23:00.000+02:00

نثر سوم

جوانی را با سر بانداژ شده بر سر کويي ديدم که فرياد می زد :
آی آزادی !
گذشتم .
جوانی را با سر بانداژ شده بر سر کويي ديدم که فرياد می زد :
آی ، رفيقان نابکار ؛
آی ، شريکان دزد و رفيق قافله ؛
بردند !
و گذشتم .
جوانی را با سر بانداژ شده بر سر کويي ديدم که فرياد می زد :
آی ، مردم ، يتيمم و نان آور خانه ؛
آی ، مردم ، کمک کنيد !
و گذشتم .
جوانی را با سر بانداژ شده بر سر کويي ديدم که فرياد می زد :
آی ، از همه جا ارزانتر ؛ زير قيمت پيشنهادی شما!!!
و گذشتم .
جوانی را با سر بانداژ شده بر سر کويي ديدم که فرياد می زد :
آی ، CD ، نوار ، فيلم ، پوستر !
جديد جديد ؛
و گذشتم .
جوانی را با سر بانداژ شده بر سر کويي ديدم که فرياد می زد :
آی ، مزدم را بده ، حتما گورم را گم می کنم !
و گذشتم .
جوانی را با سر بانداژ شده بر سر کويي ديدم که فرياد می زد :
آی ، نفس کش ، تلافی می کنم ، آدم ميارم بخورتتون !
و گذشتم .
جوانی را با سر بانداژ شده بر سر کويي ديدم که فرياد می زد :
آی ، ديوانه ، عاشقتم ! دوستت دارم !
کسی از پنجره ای با شرم می نگريستش ؛
و گذشتم .
جوانی را با سر بانداژ شده بر سر کويي ديدم که فرياد می زد :
آی ، ماشين داغون شد که شد ، بايد عوضش کنی !!!
و گذشتم .
جوانی را با سر بانداژ شده بر سر کويي ديدم که فرياد می زد :
آی ، روزگار ، چه کرشمه ديگری برايم داری ؟
و گذشتم .

بر سر کويي رسيدم که کسی نبود و فريادی هم ؛ پس ايستادم و فرياد زدم :
آی ، جوانی ؛
که چيزی بر سرم کوفته شد ، با غضب بر سرم فرياد زد :
آی ، جوانی سيری چند ؟ حق کو ؟ آزادی هم ؟ عشق کو ؟
به خودم که آمدم ديدم که بانداژی بر سرم کوفته اند که تو هم بالاخره اهل فرياد شدی ...

2002-07-21T21:41:00.000+02:00

دين و دل به يک ديدن باختيم و خرسنديم
در قمار عشق ، ای دل کي بود پشيمانی

2002-07-17T23:54:00.000+02:00

من بنده آن دمم که ساقی گويد
يک جام دگر بگير و من نتوانم

2002-07-14T08:14:00.000+02:00

آدمه که نفله شده بود !

به موقع رسيده بودم . تازه ، سرش بريده شده بود ؛ دستهاشو ، بسته بودن و از پا آويزونش کرده بودند . هنوز خونش توی زمين فرو نرفته بود و می شد ، يه کارهايی کرد . فقط اگه سمت راست ، ِک کمی بيشتر ريخته بود ، نيمرخ آدمه کامل می شد ؛ آدمی با دماغ گرد و گوشتالو ، اما بدون دهن .
گرچه مگسهايی که جمع شده بودن ، دهنو می ساختند ، اما توی هم وول می خوردند و شکلشو ، عوض می کردن . بعضی وقتا ، کاملا باز می شد و بعضی وقتا ، بسته . بعضی وقتا هم چند تا مگس ميرفتند وسطش . مگسها که بيشتر شدند ، ديگه دهنش جا نداشت . چندتاشون ، رفتن توی خون لزج و همونجا گير کردن . اينجوری چشماشم ، درست شد . اگه يک کم ديگه بالاتر می رفتند ، موهاشم در می اومد . اما نه ، واسه مو ، کم بودن .
به جنازه ای که آويزون بود ، نگاه کردم . يک عالمه مگس روی گردنش نشسته بود ؛ همونجا که کارد رو می ذارن و می برن ، آخه اونجا هم پر خونه ، اما شکلی نمی سازه . هميشه خونی که روی زمين می ريزه ، شکل می سازه ؛ اونه که سرگرم کننده است .
دستم رو تکون دادم تا مگسها بپرن و بشينن روی کله ی خون . خوب بود که روی آسفالت ريخته بود ! اينجوری ديرتر تو زمين فرو می رفت . می تونستم تا اون موقع ، باش کلی آدمهای جورواجور بسازم . هرچند ، فرو هم بره ، باز قرمزی اش هست ، مگسها هم هستند ، اما ديگه حجم نداره و به دل آدم نمی نشيند .
يه دفعه ، دستم خورد به گردنش . سرش که از يک لايه پوست آويزون بود ، کنده شد و افتاد روی خونها . چند تا از مگسها فرار کردن و چند تاشون ، اون زير له شدن .
حيف شد ! مگسها رو نمی گم ؛ گوسفنده که کشته بودنش رو هم نمی گم ؛ منظورم آدمه است ؛ آدمه که نفله شده بود !!!

2002-07-09T22:28:00.000+02:00

آزادی

18 تير ...
سرکوب يا آرامش

2002-07-01T00:20:00.000+02:00

سفر به ديگر سو

سلام
يک خبر !!!
من از فردا دارم يک سفر نمی دونم چند روزه را شروع می کنم به قصد پيدا کردن خودم .
آخه من گمشدم .
لطفا هرکسی آدرسی از خود خود من داشت ای ميل بفرسته سعی می کنم بالاخره هرطوری شده يک خط اينترنت پيدا کنم .
ممنون از همه شما عزيزانی که تا اين لحظه من را تنها نگذاشتيد .
خلاصه حلالم کنيد .

2002-06-25T21:50:00.000+02:00

قتل
سلام
امروز مي خواستم پيش همه اعتراف کنم ؛ اعتراف به يک کار غير انسانی خودم .
امشب قبل از اينکه بيام پای کامپيوتر مرتکب اين کار شدم .
ماجرا از اينجا شروع شد که حالم بدجوری گرفته بود ، پيش خودم تصميم گرفتم که با تنها دوست دلتنگيهام يک چرخی توی خيابان بزنم .
با هم از خونه زديم بيرون ، چند قدمی دور شده بوديم که اينقدر توی خودمون غرق شده بوديم که وقتی تنه من به يک رهگذر خورد دوستم بدجوری افتاد زمين و داشت می افتاد روی شمشادهای کنار خيابان که سری جمع و جورش کردم .
معذرت خواهی کردم و به راهمون ادامه داديم تا به يک خرابه که نزديک خونه ی ما هست رسيديم . (goolih خرابمون را ديده ) من که داشتم از دلتنگی ميترکيدم ، اون هم داشت ديگه نفسهای آخرش را می کشيد . يک هويی افتاد روی زمين ، داشت آخرين جونش را می زد که فقط چند ثانيه ديگه ادامه بده ، آمدم کمکش کنم و از روی زمين بلندش کنم که يک ماشين کلانتری از دور پيدا شد . منهم ترسيدم ، ولش کردم و رفتم پشت ديوار غايم شدم تا آنها رفتن و خوشبختانه نديده بودنش . وقتی برگشتم ديدم که ديگه کارش تموم شده .
اولش کلی ناراحت شدم و داشتم به خودم فحش می دادم که ای نامرد ، رفيق نيمه راه ، بی مرام ترسو ؛ اون سنگ صبورت بود ، حالا می خوای همين طوری ولش کنی .
نتونستم با وجدانم گلاويز بشم و بردمش يک گوشه خرابه که کسی به اونجا ديد نداشت و تاريک بود و شروع کردم يک چاله کندم و انداختمش توی اون و روش را پر خاک کردم و با پاهام هم خاک دور و برش را به هم زدم که مشخص نشه .
داشتم به سرعت از اونجا دور می شدم که باز هم نتونستم همينطوری ولش کنم ، برگشتم که با خودم ببرمش ولی هر چی گشتم ديگه پيداش نکردم .
کلی ناراحت شدم و با اعصاب خوردی تمام در حالی که از خودم بدم اومده بود دست کردم توی جيبم و يکی ديگشون را در آوردم و روشن کردمش و شروع کرديم با هم اتفاقی را که افتاده بود مرور کردن .
ولی اين يکی مثل قبلی کام نمی داد .
------------------------------------
به ياد مدايح بی صله

2002-06-24T21:47:00.000+02:00

آن خطاط ؛
سه گونه خط نوشتي
يکی او خود خواندی ، لاغير
يکی را ، هم او خواندی ، هم غير
يکی ، نه او خواندی ، نه غير او
آن ( خط سوم ) منم

2002-06-21T21:49:00.000+02:00

تريبون مفت جون ميده واسه قد قد !!!
سلام
آقا من از اين وضع حاکم بر دنيای وبلاگ فارسی که پيش آمده شديدا شاکيم .
اين چه وضعيه که ما خودمون درست کرديم .
يعنی ما حتی توی دنيای مجازی هم نمی توانيم آزادی انديشه و چند صدايی را تجربه کنيم ، نمی توانيم حتی توی يک جامعه حداکثر سه رقمی هم که شده يک دموکراسی پياده کنيم .
چرا بايد اينطور باشيم ، من قصد توهين به هيچکس را ندارم ، روی صحبت من با همه وبلاگ نويسها است .
من نمی فهمم اين چه صيغه ای هست که تا يک نفر پيدا می شه و طرز فکر خودش را درباره مسائل مختلف بيان می کنه يکسری ذيگه انگار آماده به خدمت هستند که سريعا يک شلوغ بازی حسابی راه بندازن و شروع کنند به خورد کردن شخص مورد نظر . و در اين راه از هيچ نوع کار و سخنی پرهيز نمی کنند .
انسان موجودی است کاملا آزاد در تفکر و بيان طرز انديشه ، هر کسی که بخواهد به هر صورتی حق اين ابراز بيان را از کسی سلب کند ، با انسانی بودن جوامع مخالف هست .
در حکومتهای استبدادی اولين کار خورد کردن و بی اهميت کردن افکار و کسانی هست که ابراز عقيده می کنند و در مرحله بعدی به اقدامات فيزيکی دست می زنند .
سلب آزادی = سلب حق آدميت
به اميد روشن شدن افق آينده دموکراسی و آزادی انديشه در ايران عزيز

2002-06-16T22:15:00.000+02:00

مائيم و نوای بی نوائي     بسم اله اگر حريف مائي
افلاس خران جان فروشيم     خز پاره کن پلاس پوشيم
از بندگی زمانه آزاد     غم شاد به ما و ما ز غم شاد
تشنه جگر و غريق آبيم     شبکور و نديم آفتابيم
جز در غم تو قدم نداريم     غمدار توئيم و غم نداريم

حالا اين چيزی که نوشتم ، چه ربطی به چی داشت بعدا می گم .
تا بعد...
در ضمن مدايح بی صله چون حس عوض کردن لينکش نيست از همين تريبون مفت اعلام می کنم که به ما مهره نيستيم تغيير نام داده .
اين هم رسم مرام کشی (*_^) .

2002-06-14T23:56:00.000+02:00

سلام به همه عزيزان
من بعد از يک چند وقتی که روزه گرفته بودم بالاخره برگشتم .
روزه ای که گرفته بودم مربوط به دين مبين اسلام يا حتی دينهای مبين ديگه هم نبود .
روزه ی هيچکسی بود . يک مدت لازم بود تا با خودم خلوت کنم و به خودم حالی کنم که کجای اين دنيا دارم به اسم زندگی وقت هدر می دهم .
امشب به مناسبت برگشتن خودم می خوام يک تفعلی به مولانا بزنم که ببينم شيخ اجل چی برام می بافه . شما هم شاهد باشيد که نه من و نه شيخ من بعدا نزنيم زيرش .
پس يا حق !
آنها که به سر در طلب کعبه دويدند چون عاقبت الامر به مقصود رسيدند
از سنگ يکی خانه اعلای معظم اندر وسط وادی بی زرع بديدند
رفتند در آن خانه که بينند خدا را بسيار بجستند خدا را و نديدند
چون معتکف خانه شدند از سر تکليف ناگاه خطابی هم از آن خانه شنيدند
کای خانه پرستان چه پرستيد گل و سنگ آن خانه پرستيد که پاکان طلبيدند
آن خانه دل و خانه خدا واحد مطلق خرم دل آنها که در آن خانه خزيدند
مانند الف راست برفتند به لبيک آنها که در اين خانه چو گرودن بخميدند
و... .
به اميد روزهای بهتر
حق يار

2002-06-14T23:26:00.000+02:00

- و بدينسان تباهی آغاز شد...

2002-05-23T21:08:00.000+02:00

دوم خرداد

باز هم اغواگری کاغذ سفيد و اين افکار پراکنده و ناقص من نگذاشت که آسوده بمانم و به نوشتن کلماتی در باب حماسه دوم خرداد مشغول شدم .
پس به نام حماسه آفرين آفرينش

امروز سالروز حماسه دوم خرداد بود . حماسه ای که پس از پايان جنگ تا به امروز اتفاقی به عظمت آن روی نداده بود . حماسه ای که از دل مردم برخواست و باز هم نشانگر آن شد که ايرانيان هيچ وقت به خاکستر تبديل نمی شوند و دچار روزمرگی نيز ؛ ايران و ايرانی هميشه زنده است .
مردم ايران در دوم خرداد ثابت کردند که گرچه ساکت هستند ولی همه چيز را تيزبينانه و متفکرانه زيرنظر دارند . حتی اگر تا ساليانی ، حتی بلند مدت به بازی راه داده نشوند . همانگونه که در تاريخ نيز اين را نشان داده اند . مانند قهرمان وطنپرستی ما دکتر مصدق که بعد از حدود 25 سال فشار و اختناق و سانسور حکومت بلاخره به ياريش شتافتند و حماسه ای به بزرگی ملی شدن صنعت نفت را خلق کردند و بعد ها نيز انفلاب اسلامی را ساختند و به ثمر رساندند .
ايرانيان در هر زمان احساس کردند که حقی از آنها سلب شده با تفکر و تعقل و بنابر مقتضيات آن زمان به خروش آمدند ، چونانکه در دوم خرداد نيز اينگونه کردند .
وقتی بحث بر سر حق باشد ايرانيان نيک می دانند که حق گرفتنيست و نه دادنی .
اما دوم خرداد به خودی خود معنايی ندارد ، تاريخی است که هرسال تکرار می شد و ما را فقط به ياد امتحانات پايان سال می انداخت و گرما و شروع تابستان ، معنی خود را وقتی پيدا کرد که آغاز يک حرکت شد ، صدايی در اين روز برخواست که جهانيان و غافلان را از خواب بيدار کرد . صدايی که حاکی از زنده بودن و فکر کردن و ابراز وجود بود .
صدايی که داشت فراموش می شد که ايرانيان نيمی از حق خود را با انقلاب گرفته اند و بقيه را نيز خواهند ستاند .
دوم خرداد آغاز راهی بود ، راهی که با انتخاب اصلحی آغاز شد و تا به امروز نيز ادامه دارد و چه مخالفانش بخواهند و چه نخواهند به راه خود ادامه خواهد داد . راهی که از يک جويبار آغاز شد و با تفکر و هدايت درست به سيلابی خروشان تبديل شد . سيلابی که همه غافلان و از خود بی خبران را به فکر انداخت .
عده ای به فکر نجات خود و عده ای به فکر آبادانی وطن .
دسته اول که از ساليان پيش بر اين مسلک بودند و هنوز نيز هستند چونانکه خود را فکر مطلق می دانند و گويا با هيچ تلنگری از خواب بيدار نخواهند شد . اينان موج سوارانند و در اين سالهای اخير کاملا آب ديده شده اند ولی هنوز قواعد بازی را نمی خواهند آنگونه که هست قبول کنند و خواهان ادامه بازی با همان قواعد قديمی خود هستند و جز با تدبيری نيکو از اريکه خودپرستی پائين نخواهند آمد . اينان چون ظلمت هستند و از روشنائی فراری .
ولی دسته دوم که از آغاز مرزبندی زمين توسط بشر بودند و هستند و هميشه به فکر آبادانی و سربلندی موطن خويشند . انسانهائي چون رستم دستان ، آرش کمانگير که جان در چله کمان گذاشت ، مدرس که پدر مشروطيت بود و مصدق که احتياج به هيچ توضيحی ندارد که همه ما مديون او هستيم و ديگرانی از اين دست .
آنهايی که بعد از سالها بيش برای سربلندی و بدست آوردن جايگاه مملکت خويش ، حماسه دوم خرداد را آفريدند و با بيش از بيست و دو ميليون رای به جهانيان فهماندند که به دنبال حق و آزادی خود هستند .
آری دوم خرداد آغاز راهی بود که تا به امروز هزينه های سنگينی برای بدست آوردن حق قانونی خود و آزادی پرداخته است . فشارها را تحمل کرده ، زور را با متانت پاسخ گفته و با آرامش خود راه را بر دشمنان آزادی و دوست داران خشونت بسته است تا جائي که آنها را به خشونت کور واداشته و هرچه به پيش می رود قوم خشونت طلب را بيشتر به انزوا و تاريکخانه هايشان فرستاده ، به اميد روزی که ديگر تاريکخانه ای و فروهر کشی نيز نباشد .
آری دوم خرداد آغاز راهی بود ، آغاز راه دموکراسی در ايران ، آغاز راه آزادی ؛ ولی نه ! راه نبود ، آغاز موجی بود ، موجی که هرکس بر آن سوار شد ديگر راه بازگشت ندارد چون بازگشت از آن مساوی با بازگشت به استبداد می باشد . خواسته يا ناخواسته .
اين مسير طی شده تا به امروز فقط آزمايشی بود و امتحانی و کلاس درسی برای ياد گيری و تست دموکراسی در ايران . حال که قريب بر شش سال از اين کلاس درس می گذرد آرام آرام نيمی از نمره قبولی را با آرامش و تفکر قبل از هر کاری و يافتن راهکارهای آن بدست آورده ايم . باشد که تا پايان اين راه نمره کامل را بدست آورده و به هدف عاليه خود که همان آزادی باشد برسيم .
به قول آقای بهنود ، باشد به آنجا برسيم که يک تظاهرات چند ميليونی در سر چهار راهی متوقف شود و راه بدهد بر گروهی هرچند اندک که می گذرند ، مرده باد آنها را زنده باد می گويند و زنده باد آنها را مرده باد .
در پی ساختن جامعه ای چنين آزاده باشيم که تعصب گردن کش ، به هم زدن تظاهرات ، چاقو و پنجه بکس جای خود را به گفتگوی آزاد و باز بدهد .
به اميد سر بلندی وطنمان ايران
پايدارباشيد .

2002-05-20T09:15:00.000+02:00

باز هم سلام چون هنوز چيز جديدی بجای سلام پيدا نکردم .
من در مطلب قبلی خودم يک انتقاد از دوست بسيار خوبم سعيد (رند کوچه گرد) کرده بودم که ايشان يک توضيح درباره نوشته خودشون برای من فرستادند .
من هم در جهت تمرين دمکراسی و تمرين قانون گرائی ، و چون کار ما را (بلاگ نويسی) بعضی ها با روزنامه نگاری همسايه دانستند ، بنابر اصل درج توضيح مطلبی که از طرف کسی نقل شده و جوابی برای آن فرستاده شده ، در بالای متن خودم ، جواب و توضيح آقای نيکخواه را می نويسم . (بدون کم و زيادی ) .
با اميد اينکه اخلاق درست انتقاد کردن و تحمل انتقاد شنيدن بين همه ما زياد بشود .

------------------------------------------------------------
سلام ... عزيزم
اول يه موضوع فرعي رو بگم تا
برسم به اصل مطلب
رفتم توي وبلاگت كه هم از خودت
خبر دار بشم هم ببينم از نويد
عرب خبر داري يا نه ديدم راجع
به مطلب واسوختم توضيحاتي
دادي.از حسن نظر و توجهت
ممنونم.اما همانطور كه در اول
متن نوشته بودم اين متن نوعي
واسوخت بود كه در معناي ادبي
گلايه از معشوق است اما نه از
ته دل بلكه به صورت ظاهري.استاد
سخن هم در اين زمينه وحشي بافقي
است.در انتها هم معمولا ارادت
عاشق به معشوق و سرسپردگيش به
أستان جانان ذكر ميشود.
صد فصل بهار أيد بيرون ننهم گام
شايد كه بيايي تو و در خانه
نباشم
اينرا گفتم كه بداني
ريسماني بر سرم افكنده دوست
ميكشد هرجا كه خاطر خواه اوست
اگه دوست داشتي و لازم ديدي
ميتوني اين توضيح رو در وبلاگت
وارد كني. اما اصل مطلب

قربانت - سعيد
رند كوچه گرد

2002-05-18T15:17:00.000+02:00

اين سلام اول هر نوشته هم داره خسته کننده ميشه
بايد دنبال يک جايگزين جديد باشم .
عجالتا سلام
امروز داشتم وبلاگ کوچه رند می خواندم که خيلی جالب بود .
ولی يکی از خطهای نوشتش بدجوری دلگيرم کرد :
-- اين روزها حديث ليلی و مجنون کهنه شده ، قديمی شده -- !!!!!
فقط می خواستم به اين روست عزيزم بگم که :
نه کهنه شده و نه قديمی . اين همون حديثی هست که هنوز هم خيلی ها را داره می سوزونه .
هنوز هم خيلی ها را داره مثل غلام زر خريد دنبال خودش می کشونه .
اين خود ما هستيم که با کارهای خودمون ، با عشق ها و دوست داشتنهای دوروغی و مصلحتی و الکی ، داريم اين بزرگترين معنی و مفهوم آفرينش را نابود می کنيم .
خلاصه کلام اينکه :
----------- مجنون اگه ليلی داشت ، ديگه مجنون نمی شد . -------------
پاينده باشيد

2002-05-15T23:34:00.000+02:00

گفتار نیک ، پندار نیک ، کردار نیک
روی این سه کلمه فکر کنید ، به نظر من درست عمل کردن به اینها راه سعادت بشر هست .
چیزی که خیلی قبل از اسلام در ایران رواج داشت و زندگی مردم بر مهر و محبت استوار بود .
ایرانیان قرنها قبل از اسلام یکتا پرست بودند .
به امید سعادت همه ایرانیان وطن پرست ، چه در ایران و چه خارج از ایران ، از هر دین و ایمانی که هستند .
ایرانی، باید با هم برادر باشیم تا برابر شویم .
باید دست به دست خویش به مهر میهن خود کنیم آباد
با آرزوی سر بلندی ایران عزیز
حق یار

2002-05-12T13:33:00.000+02:00

سلام
اين نوشته ای است از آقای مسعود بهنود از برنامه ای راديويی به اسم کانال 2 .
اميدوارم که باعث رنجش کسی نشود .
با اجازه آقای بهنود .

نامه ای برای رئيس جمهوری که هنوز نيامده است

آقای رئيس جمهوری !
شما که هستيد ؟ نمی دانم !
نامتان چيست ؟ هنوز معلوم نيست !
شايد فرقی هم نکند .
اما شما به اعتبار اينکه سخن من را درمی يابيد ايرانی هستيد .
و چون در آن مسند نشسته ايد ، نخستين رئيس جمهوری ايران ، و بنابر آنچه قانون اساسی جمهوری اسلامی حکم می کند ، حتما بايد آقای رئيس جمهوری باشيد .
در دنيای تساوی ، دنيای حقوق برابر زن و مرد ، از خيال داشتن خانم رئيس جمهوری بر حذر داشته شده ايم .
آقای رئيس جمهوری ، وقتی آن روز صبح ، برای نحستين بار وارد آن دفتر شديد ، لحظه ای آن گلها و تبريک ها و صف منتظران را فراموش کنيد ، به ياد بياوريد هر آنکس می رسيد ، برايش اين گلها می رسيد و آن تبريک ها ، خوشا آنکه چون برود گلها و تبريک ها بدرقه اش کند .
آقای رئيس جمهوری !
مردم ، چه آنها که به شما رای دادند و چه آنها که نه ، اينک از شما می پرسند به ما چه چيز خواهيد داد ؟
شما به آنها ايمان گمشده شان را نيز نخواهيد توانست نحفه دهپد ! چرا که آن ايمان در سخت ترين روزها نگهبانشان بود .
شما به مادران ، مادرانی که فرزندان خود را داده اند و فرزنداتی که بی پدر شده اند نيز چيزی نداريد بدهيد !
شايد در پی آن باشيد که خدايمان را و خداپرستيمان را به ما برسانيد ، نه ، ايرانيان حتی پيش از اسلام نيز يکتا پرست بودند .
پس راستی ، شما چرا آمده ايد ؟
آمده ايد به ما چه بدهيد ؟
اگر در پی آنيد تا رفاه و راحت و آرامش و امنيت را به ما برسانيد ، که اينها همه را آنها که می خواستند ، داشتند ، خود وانهاديمش به اميد بهتر !
اگر در صدد ايجاد جامعه ای بی اسس ، بی زندان ، بی امنيه ، بی دغدغه ايد ؟
ای عبث ! می دانيم چنين نبود ، چنين نيز هم نخواهد بود .
آقای رئيس جمهوری !
ايرانيان ملتی صبورند . هزاران سال تاريخ خود را با شکيبايی و تحمل و سکوت نوشته اند ، اما در سکوتشان فرياديست که کمر می شکند ! آنها با همين سکوت فتنه ها را از سر گذرانده اند و فاتحانی را که خود را پيروز ديدند و ايران را شگست خورده ، در اين سکوت حل کردند . آری ايرانی صبور است و در عين حال مهربان و قانع .
آقای رئيس جمهوری !
کليد قلبهايشان را بر سر راهتان گذاشته اند ؛ اگر آگاه باشيد روی ميزتان است ، شما در پی شاه کليدی باشيد که با آن خانه دلهايشان را بگشائيد . تا با سکوتشان به مبارزه با شما و سيستمی که از آن برآمده ايد برنخيزند .
آقای رئيس جمهوری !
وقتی در آن اتاق قرار گرفتيد و شديد نخستين رئيس جمهوری کشوری که 2500 سال پادشاهی را داشته است ، بدانيد که ايران به اندازه طول و عرض آن اتاق نيست !
ايران به عرض 6000 سال تاريخ تمدن ، و به طول شهامت هزاران هزار تنی است که از هنگام نزول آريا ها بر اين سرزمين ، بر سر حفظش جان باخته اند .
آقای رئيس جمهوری !
می پرسيد ، پس ملت از من چه می خواهد ؟
به ياد بياوريد که شما نخواهيد توانست آزادی را نيز به ما بدهيد !

آزادی چونان حق است ، حق است ، گرفتنی است ، نه دادنی .
ملت با انقلاب خود نيمی از آن را بدست آورده است ، نيمی ديگر را نيز چه شما بخواهيد و چه نخواهيد بدست خواهد آورد .
شما نمی توانيد آزادی را با تمام معنی آن به ما برسانيد !
اما شايد بتوانيد آزادی خودتان را به ملت هديه کنيد . آزادی خودتان را ! و اين پاسخی درخور خواهد بود به همه محبتهايی که لابد در نخستين روز انتخاب بر اساس ادب از آن سپاس گذاری خواهيد کرد .
در پاسخشان اگر توانستيد ، در برابر دوربين تلوزيون ظاهر شويد و بگوئيد :
بشارت !
من رئيس جمهوری منتخب شما آزادم .
آيا چنين مژدگانی برای آنها داريد ؟

مسعود بهنود
برنامه راديويی کانال دو

2002-05-12T08:10:00.000+02:00

سلام به همه دوستان
توجه توجه :
مدايح بی صله يک مدح گفته آخرشه .
پيشنهاد می کنم بريد بخونيد .

2002-05-05T09:03:00.000+02:00

پرده سوم :

دورنمای زمين . جنگلهای دور دست ، کوه ، يک تکه ابر سياه روی آسمان و ماه که از پشت آن صورتک در آمده ، پيداست . صدای جنجال خفه پرندگان و چرندگان می آيد . جانوران بزرگ بی تناسب ، خودشان را از لای درختان نشان می دهند . بابا آدم به شکل ميمون های بزرگ ، پشمالو ، سياه ، شکم گنده ، چشم های بی حالت ، موهای ژوليده دارد . ژير درخت توت بزرگی ، پهلوی ننه حوا ايستاده . ننه حوا موهای سرش بلند است و به زمين می کشد . قد کوتاه ، کله گنده ، لپ های سرخ ، دهن گشاد ، با پستانها و کپل برجسته ، مات ايستاده است .
- ننه حوا (رو می کند به بابا آدم) : خاک بسرم ! ميمونه را ديدی نوای مرا در آورد ؟ (روی زمين می نشيند ، اوهو اوهو گريه می کند .)
(بابا آدم شاخه درخت توت را تکان می دهد . چند دانه توت به زمين می افتد . ننه حوا چشمهای خود را می مالاند ، توتها را جمع می کند و دو لپی می خورد . بابا آدم نگاه خريداری به ننه حوا می کند . لبخند می زند .)
- ننه حوا : چه خوشمزه است . توی بهشت از اين ميوه نبود .
- بابا آدم : ديدی در بهشت چه آسوده بوديم ؟ بر پدر مسيو شيطان لعنت ، که ما را گول زد !
(ننه حوا دهنش پر از توت خاک آلود است ، سر خود را می جنباند .)
- بابا آدم : در بهشت به درخت گلابی اشاره می کرديم ، ميوه اش کنده می شد ، می آمد توی دهنمان . اينجا بايد دنبال هر چيزی بدويم . جانوران ديگر با ما همسری می کنند . بر شيطان لعنت !
(در اين بين شترمرغ کلانی ، سلانه سلانه پيدا می شود .)
- ننه حوا (بلند می شود) : مرده شور ! اين ديگه چيه ؟ چه هيکلی داره !
- بابا آدم : اين شترمرغ است !
- ننه حوا : شترمرغ ... شترمرغ ... من می ترسم !
(بابا آدم دست می کند ، يک سنگ برمی دارد و به طرف شترمرغ پرتاب می کند . او هم سنگ را می بلعد .)
- ننه حوا : تو ديدی ، سنگ را خورد ! خالق اف چه بلاهايی به جان ما می فرستد . حالا ما را نخوره . زودباش بريم بالای درخت .
(بابا آدم ، ننه حوا را بغل می زند ، از درخت توت بالا می روند .)
- ننه حوا : من می ترسم . ديشب هيچ خوابم نبرد .
- بابا آدم : نگفتم تو بهشت بهتر بود . الان جبرائيل را صدا می زنم و از خالق اف عذرخواهی می کنم ، تا ما را برگرداند به بهشت . يا اينکه از جبرائيل پاشا خواهش می کنم در بهشت را به ما نشان بدهد . اگر هم خالق اف اجازه نداد ، من با قاپوچی آنجا رفيقم ؛ دزدکی وارد می شويم .
- بابا آدم (دستها را بغل دهنش می گذارد و فرياد می زند) : جبرائيل ... هو ... جبرائيل... هو ...
(همه جانوران ساکت می شوند . جبرائيل پاشا با بالهای باز می آيد جلو آدم ، سلام می کند . آدم و حوا از درخت پائين می آيند .)
- بابا آدم : آقا جبرائيل خيلی ببخشيد ، اگر به شما زحمت داديم ، دستم به دامنت . برای ما کاری بکن . از قول من از خالق اف خيلی احوال پرسی بکن و معذرت بخواه . به شرط اينکه ما را برگرداند به بهشت . والله تقصير من نبود . مسيو شيطان مرا گول زد ، گفت : گندم بخور ، خوشمزه است . منهم خوردم . ديگر نمی دانستم که خالق اف از شيطان قهر کرده . ما نمی توانيم اينجا زندگی بکنيم . حوا خانم ديشب خوابش نبرده . اين که وضع نمی شود ! آخر مگر خالق اف بيکار بود ، ما را درست کرد ؟ مگر ما به او دستور داده بوديم که ما را بيافريند ؟ حالا که کرده ، چرا ما را فرستاده روی زمين ؟
- جبرائيل پاشا : آسوده باشيد ، خود خالق اف هم از کرده اش پشيمان شده . ديشب پهلوی من های های گريه کرد ، امروز هم اوقاتش تلخ است . مثل برج زهره مار غضب کرده ، کسی جرئت نمی کند جلوش برود . صبحی دو کرور فحش به من داد . همه اش تقضير شماست . اگر گندم نخورده بوديد اينطور نمی شد .
- ننه حوا : آقا جبرائيل ديشب ما با بابا آدم رفتيم توی شکاف آن غار (اشاره می کند) اين جانوران زوزه می کشيدند . من می تزسيدم . امروز به بابا آدم گفتم مثل اين ميمونها بالای درخت نارگيل برای خودمان لانه درست بکنيم . به خالق اف بگو يک قصر فيروزه برايمان بسازد . از آنهائي که تو بهشت است ...
- بابا آدم (به جبرائيل پاشا) : بالای غيرتت ، نوکرتيم ، يک کاری بکن . من به درک ، حوا خانم را چکار بکنم ؟
- جبرائيل پاشا : از دستش کاری ساخته نيست .
- بابا آدم : پس به خالق اف بگو ما را برگرداند به حال اولمان . ما که از او خواهش نکرده بوديم ، تا ما را بيافريند و قدرت نمائي بکند . حالا که کرده ، چشمش کور بشود بايد جورمان را بکشد .
- جبرائيل پاشا : می دانيد ؟ خالق اف حرفش يک کلمه است . وانگهی اگر به حرف شما گوش بدهد ، فردا همه جک و جانورهای روی زمين به صدا در می آيند .
- ننه حوا (ربانش را گاز می گيرد ، چپ چپ به بابا آدم نگاه می کند) : باز هم کفر گفتی ؟ آقا جبرائيل ، دخيلتانم . مبادا به خالق اف بگوئيد ، آدم غاط کرد !
- جبرائيل پاشا : به ! خالق اف گوشش از اين حرفها پر شده . از روزی که شروع به آفرينش کرد ، پيه فحش را به تنش ماليد .
- ننه حوا : آقا جبرائيل ، شما خيلی خوب آدمی هستيد . نه ! خيلی خوب فرشته ای هستيد . برايتان يک چيز نقل بکنم . الان من و بابا آدم ايستاده بوديم ، يک شترمرغ آمد رد شد . يک قلنبه سنگ به چه گندگی را خورد .
- جبرائيل پاشا : باز هم بنده ناشکر خالق اف باشيد !
- بابا آدم : راستی حالا که خودمانيم ، بگو ببينم خالق اف برای چه اين جانوران را به قول خودش آفريد ؟
- جبرائيل پاشا (انگشتش را به لب می گذارد) : به کسی نگو ، ميان خودمان باشد . خودش هم نمی داند . پشيمان هم شده . می دانی اينها را آفريده تا بنشيند فرنی بخورد ، تماشا بکند و بخندد .
- ننه حوا : به حرف آدم گوش نکنيد ، مخصوصا خيلی هم خوب است . به ، ما نمی خواهيم برگرديم او بهشت . آنجا آسوده نبوديم . هميشه اسرافيل بيک با آن دک و پوز بد ترکيبش موی دماغ ما می شد . تا با هم حرف می زديم ، شوخی بازی می کرديم ، بوق می کشيد ، نمی گذاشت ما با هم خوش باشيم . همچين نيست آدم ؟
- جبرائيل پاشا : پيداست که کم کم داريد عادت می کنيد . شما ها در بهشت هم راضی نبوديد . اينجا هم راضی نيستيد . هيچ وقت راضی نخواهيد بود .
- بابا آدم : همه دلخوشی من همين حواست .
- ننه حوا : عوضش من هم ترا دوشت دارم .
(جبرائيل پاشا به سر تا پای حوا نگاه می کند . حوا مثل اينکه خجالت می کشد ، می رود يک برگ توت می چيند ، جلو خودش می گيرد .)
- جبرائيل پاشا : برای اين که به زندگی دلخ.شی پيدا کنيد ، خالق اف می خواهد به شما بچه بدهد .
- ننه حوا : بچه ! بچه ... بچه چيه ؟
- جبرائيل پاشا : يک موجودی است مانند خودتان . يک حوا کوچولو ، يا آدم کوچولو . بعد بزرگ می شود و هر دو شما برای او زحمت می کشيد و او را دوست داريد و برای او ، به زندگی دلبستگی پيدا می کنيد .
- بابا آدم : باز هم يک کلک ديگر ! خالق اف همين ما را آفريد ، بس نبود ؟ می خواهد يک دسته ديگر را هم بدبخت بکند ؟ مگر ما چه گناهی کرده ايم ؟
- ننه حوا : خالق اف بهتر از تو می داند . آقا جبرائيل شما راست می گوئيد . از قول من به خالق اف خيلی سلام برسانيد . خالق اف راست می گويد ، هنوز خيلی وقت نيست که ما را از بهشت بيرون کرده اند (اشاره به آدم) تو مرا می گذاری می روی به اين طرف و آن طرف ، من تنها می مانم . آخر من يک کسی را می خواهم که پهلويم باشد و او را دوست داشته باشم . شترمرغ که نمی تواند با من حرف بزند . من که او را دوست ندارم .
- بابا آدم : خوب شد تو امروز اسم شترمرغ را ياد گرفتی .
(در اين بين از بالای آسمان ندا می آيد : جبرائيل ... هو ! جبرائيل ... هو ... هو ...)
- جبرائيل پاشا : باز ديگر خالق اف حوصله اش سر رفته . يا فرنی می خواهد و يا می خواهد با من هسته هلو بازی بکند و جر بزند . چه آخر و عاقبتی پيدا کرديم ! عجالتا خدا نگهدارتان باشد . هر وقت با من کار داشتيد ، صدايم بکنيد . (بعد تنوره می کشد و می رود .)
- بابا آدم (به ننه حوا) : چقدر پرچانگی کردی ! هرچی من خواستم کارها را درست بکنم ، نگذاشتی . چه همدمی خالق اف برايم آفريده ! مثلا تو را از دنده چپم درست کرده ، تا من تنها نباشم !
- ننه حوا : وا ... چه دروغها ! تو گفتی ، من هم باور کردم . حالا اگر مرا دوست نداری ، اين دفعه به جبرائيل پاشا چغلی می کنم . اگر خالق اف به من بچه داده بود ، ديگر منت ترا نمی کشيدم . حالا به من سرکوفت دنده چپت را می زنی ؟ کاشکی خالق اف دنده ات را انداخته بود جلو شترمرغ . تف به اين زندگی ... تف ... نف ... ( روی زمين تف می اندازد ، سرش را بين دو دست گرفته ، گريه می کند .)
- بابا آدم (دست روی سر او می کشد) : هان ، تو هم به يک چيزهائی پی برده ای !
- ننه حوا : من به خيالم تو مرا دوست داری . حالا می بينم که گول خورده بودم . همه اش به من تودهنی می زنی . به بهانه اينکه سوراخ و سنبه بهشت را پيدا کنی ، از من می گريزی . من تنها هستم ، از اين جانورها می ترسم . (با پشت دست اشکهای چشمش را پاک می کند .)
- بابا آدم : من شوخی کردم . جونم ، تو چه خوشگلی ! ترا دوست دارم !
- ننه حوا : من هم تو را دوست دارم . مگر يک مرتبه جلو جبرائيل پاشا بهت نگفتم ؟ اگر تو نبودی ، من از غصه می ترکيدم .
(خورشيد غروب می کند . ماه با صورتک ترسناک خود روشن می شود و از يک طرف آسمان بالا می آيد . فيلی از پشت شاخه ها سرش را در آورده ، خرناس می کشد . آدم و حوا از درخت توت بالا می روند و ننه حوا خودش را می اندازد در بغل بابا آدم .)
- بابا آدم : اگر چه زندگی اينجا پر از دوندگی و زد و خورد است ، اما از زندگی يکنواخت و بی مزه بهشت بهتر است . من در بهشت داشتم خفه می شدم . زندگی تنبلی بخور و بخواب ، زودتر خسته می کند . نمی دانم اين فرشته ها چطور در بهشت مانده اند .
- ننه حوا : مخصوصا خيلی خوب شد که ما را از بهشت بيرون کردند . اقلا اينجا کشيک چی نداريم و آسوده با هم خوش هستيم .
- بابا آدم : لبهايت را بيار نزديک . مقصود آفرينش همين است .
(بابا آدم سر خود را جلو می برد ، ماچ محکمی از ننه حوا می کند . ننه حوا هم دست انداخته شاخه درخت را جلو خود می کشد و پشت برگها پنهان می شوند .)

پرده می افتد . از پشت پرده صدای نعره و زوزه جانوران کم کم خاموش می شود .

پاريس
18 فروردين 1309
صادق هدايت

2002-04-28T22:21:00.000+02:00

پرده دوم

کارگاه بزرگی دیده می شود . روی میز باریکی که به طول اطاق گذاشته شده ، آلات فیزیکی و شیمیائی ، میکروسکوپ ، ترازو ، ماشین الکتریک ، پرگار ، گونیا ، چوب و تخته و مرتبان های بزرگ با آب رنگین چیده شده . سر بخاری ، پیه سوزی روشن است . جلو کارگاه ، گل رس آب گرفته اند . ماله ، سرند ، غربیل ، کلنک و غیره روی زمین بی ترتیب ریخته . کنار میز ، یک دانه صندلی راحتی جلو آینه بلندی گذاشته شده . خالق اف آستینهایش را بالا کرده . دامن قبای آبی خود را به کمر شالش زده ، آهسته قدم می زند . جبرائیل پاشا بیل به دست دارد و گلها را به هم می زند .
- خالق اف (به جبرائیل پاشا) : آن تپه گل را بغلتان این میان .
- جبرائیل پاشا : به چشم ! (توده گل را به شکلی استوانه ، لوله کرده به میان اطاق می سراند و هن هن می کند . بعد با آستین عرق روی پیشانیش را پاک می کند .)
- خالق اف : تو را خیلی خسته کرده ام ؟
- جبرائیل پاشا : چه قابلی دارد .
- خالق اف : من هم خسته شده ام . می دانی امروز ششمین روز است که مشغول کار هستیم . روز چهارم ، گیاه ها را ساختم . روز پنجم ، جانوران را . امروز با هر چه گل نخاله و زیادی مانده ، میروم یک فیل بسازم . یک جانور گنده ، سرش اینجا ، پایش آنجا . (اشاره می کند .)
از آن گل های خوب کنار گذاشته ام برای ساختن آدم . گفتم هر چه گل و شفته زیادی مانده ، فیل درست می کنم . بعد هم آدم را که نیمه کاره است ، تمام می کنم . آنوقت روز هفتم می نشینیم ، تماشا می کنیم .
- جبرائیل پاشا : انگاری که ساختن اینها آسانتر است . زبانم لال ، می خواستم یک چیزی بگویم ...
- خالق اف : بگو .
- جبرائیل پاشا : یادتان هست ساختن میکروبها و حشرات که اول شروع کردید ، خیلی سخت تر از ساختن آدم بود . چقدر با ذره بین و سیخ و سنبه سر آنها کار کردید . اما اینهای دیگر آسانتر است .
- خالق اف : هان ... تقصیر من است که فوت و فن کاسه گری خودم را یادت دادم . حالا کور باطن به کارخانه خالق اف ایراد می گیری ؟
پیداست که تو هم عقلت پاره سنگ می برد . اگر من آنها را اول درست کردم ، برای این بود که دستم روان بشود . ساختن آدم ، به خیالت کار آسانی است ؟ مگر ندیدی یک ساعت پیش جلوی آینه قدی ، میمون ها را شبیه خودم درست کردم تا برای ساختن آدم ، دستم روان بشود ؟
- جبرائیل پاشا : حالا می فرمائید چکار بکنم ؟
- خالق اف : برو آن چهار تا کنده درخت را از آن گوشه اطاق بیاور .
- جبرائیل پاشا : برای پاهای فیل ؟
- خالق اف : آفرین ! تو هم هوشت روان شده !
(جبرائیل پاشا می رود کنده های درخت را می آورد و در گل می مالد .)
- حالا بیار فرو بکن در چهار گوشه این گل . (توده گل را نشان می دهد.)
- خالق اف : کله اش را هم بیاور به گردنش بچسبان . آن گلوله گل (اشاره) را بده .
(جبرائیل پاشا اطاعت می کند .)
- خالق اف (می خندد) : جبرائیل پاشا فکر خوبی برایم آمد . آن لوله بخاری را هم بیاور فرو کن در کله اش . حالا هوا گرم شده ، احتیاجی به بخاری نداریم و دوتا نان لواش هم از توی سفره بیاور ، بچسبان به طرف کله اش . البته می دانی که اعضای جانوران باید از روی قرینه باشد و هر عضوی که طاق است در میان قرار بگیرد .
- جبرائیل پاشا : اطاعت می شود .
(خالق اف می رود از روی میز یک نی هفت بند بر می دارد . سر آنرا می گذارد زیر دم فیل و در آن می دمد .جبرائیل پاشا هم دستش را به کمرش زده ، تماشا می کند . ناگاه توده گل به تکان می آید . خالق اف نی را برداشته ، پس پس می رود . فیل خرطوم خود را تکان می دهد . از جا جست می زند و خرناس شدیدی می کشد . خالق اف یک مشت یونجه در دست گرفته ، جلو فیل می رود . فیل خرناس دیگری می کشد و یونجه را با خرطوم خود گرفته ، به هوا پرتاب می کند . خالق اف با رنگ پریده پس پس می رود .)
- خالق اف : فیل بان را بگو بیاید و فیل را در پالکی بگذارید و بفرستید روی زمین .
(فیل بان با کلنگ می آید ، سوار فیل می شود و از گارگاه بیرون می روند . خالق اف آهی کشیده ، روی صندلی راحتی می افتد . بعد کیسه توتون خود را در آورده ، چپق چاق می کند و کبریت را با ته کفشش روشن می کند .)
- خالق اف : جبرائیل جان ؟
- جبرائیل پاشا : بله قربان !
- خالق اف : نمی دانی چقدر خسته شده ام . اما می ترسم میانش باد بخورد و دستم پی کار نرود . سر پیری چه هوسهایی به کله ام زده ! باشد ... می روم زودتر آدم را درست بکنم . بعد دیگر آسوده خواهم شد . می روم توی رخت خوابم می افتم . یکی از حوری ها را می گویم پاهایم را بمالد ، تو به من فرنی می دهی ، روی زمین را تماشا می کنیم و می خندیم ... همچین نیست ؟
- جبرائیل پاشا : بله قربان !
- خالق اف : این مگس ها را بزن رد کن . چه جانورهای سمجی خلق کرده ام . عوض اینکه مدح و ثنا و شکرگذاری خالق خودشان بکنند ، مرا کلافه کردند !
- جبرائیل پاشا : قربان ، یک مشت آب به صورتان بزنید . ریش و سبیل تان از فرنی نوچ شده ، مگسها بوی شیرینی شنیده اند . (می رود یک تکه مقوا بر می دارد ، خاکش را تکان می دهد و مگس ها را می زند .)
- خالق اف : حالا برو آینه قدی را جلو بکش . آن گل هائی را هم که روی لنگه در خیس کرده ام بیاور . ( جبرائیل پاشا می رود لنگه دری که رویش گل به شکل آدم خمیر شده ، می آورد .)
- خالق اف (عینک خود را پاک می کند و با تعجب نگاه می کند . با تغییر) : جبرائیل ؟
- جبرائیل پاشا : بله قربان !
- خالق اف : بگو ببینم ، پایت را توی کفش من کرده ای ؟
- جبرائیل پاشا : بنده غلط کرده ام .
- خالق اف : این گل را پس کی به شکل من درست کرده ؟
- جبرائیل پاشا : چه عرض کنم ؟
- خالق اف : ای شیطان ! راستش را بگو وگرنه خودت می دانی !
- جبرائیل پاشا (دست به پیشانی خود می کشد) : آهان یادم آمد ، دیروز شما روی صندلی راحتی خواب تان برده بود . من وقتی وارد اطاق شدم ، دیدم میمون تقلید شما را در آورده بود . ماله را برداشته بود ، خودش را در آینه قدی نگاه می کرد و با این گل ور می رفت . مرا که دید ، گذاشت و در رفت .
- خالق اف : بد نشد ، عوضش کارمان جلو افتاد . اما برای اینکه با من همسری نکند ، دستش را ناقص می کنم تا قابل کار نباشد . حالا مشغول بشویم .
(خالق اف جلو لنگه در نشسته ، سنباده می کشد و فوت می کند .)
- جبرائیل پاشا : خدا پدر میمون را بیامرزد که کارمان را آسان کرد .
- خالق اف (می خندد) : نی را بیاور .
(دستمال ابریشمی خود را در می آورد ، می اندازد روی صورت آدم و زیر لب با خودش ورد می خواند . جبرائیل پاشا نی را می آورد . خالق اف می گیرد و به آدم می دمد . آدم تکانی می خورد ، چشمهایش باز میشود . ملائکه وپریان همه جلو در کارگاه ریخته ، صدای " آفرین ، آفرین " بلند می شود .)
- خالق اف (با تکبر لبخند می زند) : آدم !
(بابا آدم از جایش جسته ، زوزه می کشد .)
- خالق اف (جلو می رود) : آدم ! بیا پهلوی من .
- بابا آدم : گشنمه ، گشنمه ... (دستهایش را می زند روی شکمش .)
- خالق اف : بیا جلو ، بیا پیش من سجده بکن . اول می دهم دست و رویت را بشویند . زلف هایت را شانه بزنند . بعد تو را می فرستم به بهشت ، غذا های خوب خوب بخوری . اما مبادا گندم بخوری ، اگر گندم خوردی کلاهمان می رود تو هم . می دهم از بهشت بیرونت بکنند .
(بابا آدم با قیافه ترسناک و تن پشم آلود و چشم های ور دریده ، دو بامبی روی سرش می زند و موهایش را چنگه چنگه می کند .)
- بابا ادم : من گشنمه ... من گشنمه ... (با انگشت شکمش را نشان می دهد .)

پرده می افتد . از پشت پرده صدای گریه بابا آدم و فریاد " من گشنمه " بلند است .

2002-04-24T15:10:00.000+02:00

به نام آنکه نيستی از اوست
سلام به همه دوستان
طبق وعده قبلی از امروز شروع می کنم به نوشتن نمايشنامه افسانه آفرينش .
اين نمايشنامه در سه پرده هست که هر بار يک پرده آنرا مينويسم .
--------------------------------------------------------------------------------
افسانه آفرينش
(خيمه شب بازی در سه پرده)
اثر : صادق هدايت

صورتها :
- خالق اف
- جبرائيل پاشا
- ميکائيل افندی
- ملا عزرائيل
- اسرافيل بيک
- مسيو شيطان
- بابا آدم
- ننه حوا
- حوری ها ، غلمانها ، فيل ، شترمرغ

پرده اول

مجلس با شکوهی پيداست که ميان آن تخت جواهر نگاری گذاشته شده ، روی آن خالق اف به شکل پيرمرد لميده با ريش بلند و موهای سفيد ، لباس گشاد جواهر دوزی پوشيده ، عينک کلفت به چشم زده و به متکای جواهر نگاری يله داده است . يک نفر غلام سياه بالای سر او چتر نگه داشته ، پهلوی او دختر سفيد پوشی بادبزن در دست دارد و خالق اف را باد ميزند.
دو طرف تخت ، جهار پیشخدمت مقرب خالق اف ، دست راست : جبرائيل پاشا و ميکائيل افندی ؛ طرف چپ : ملا عزرائيل و اسرافيل بيک ؛ به شکل سربازهای رومی : سپر، زره ، کلاه خود ، چکمه تا سر زانو ، شمشير بلند به کمر دارند و بالهای آنها به پشت شان خوابيده .
فقط ملا عزرائيل صورتش مثل کاسه سر مرده است . لباده سياه به دوش انداخته و عوض شمشير هم داس بلندی در دست دارد .
همه آنها به حالت نظام ايستاده اند . پشت سر آنها دسته ای حوری با چارقدهای قالبی وسمه کشيده ، مجلس را تماشا می کنند و غلمانها با نگاه های خريداری آنها را ورانداز می کنند .
کنار اتاق مسيو شيطان با قد بلند ، کلاه بوقی ، شنل سرخ به دوش انداخته و قداره به کمرش است ، ريش بزی زير چانه دارد و با ابروهای بالا جسته به مجلس نگاه می کند .
ميان مجلس دسته ای حور و پری با لباسهای نازک ، سروناو و دنبک و دايره می زنند و می خوانند :
(( دل هوس سبزه و صحرا ندارد ، ندارد ميلی به گل و گشت و تماشا ندارد ، ندارد))
يکی از پريان با شليته ، آن ميان قر کمر می آيد ، ساز که تمام می شود کج کج جلوی خالق اف رفته ، زنک خود را با غمزه جلوی او نگه می دارد .
خالق اف هم دست کرده از کمر شالش ، پولی در می آورد و در زنک او می اندازد . مطربها و رامشگران که دوباره می خواهند بنوازند ، خالق اف يکمرتبه دست راستش را بلند کرده ، امر به خاموشی می کند و خودش نيمه تنه بلند می شود .
خالق اف (تکه کاغذی از بغل خود در آورده می خواند:)همانا به درستی که چنين است و جز اين نيست که می خواهم شما را به مطلبی آگاه سازم (آب دهن خود را فرو می دهد) .
می دانيد که با وجود پيری و ناتوانی چند روز است که دست به کار شده ام . روز اول روشنائی ، بعد زمينها ، آسمانها ، آبها ، سنگها ، کلوخها ، و غيره را درست کردم ...(قدری تامل می کند) اينک می خواهم يک يادگار پاينده از خود بگذارم و قدرت نمائی بکنم . از اين رو مشيت و اراده من بر اين قرار گرفت تا روی زمينی که در منظومه شمسی و در خانواده خورشيد است ، يک دسته جانور بيافرينم و پادشاهی " آدم " نام ، به صورت خودم از گل درست کرده بر آنها بگمارم ، تا بر همه موجودات فرمانروائی داشته باشد .(به به و آفرين حضار) نه تنها پادشاهی روی زمين را داشته باشد ، بلکه می خواهم که همه ملائکه ، جن ها و پريان و حوران و غلمانان بر وی تعظيم کرده ، سر فرود بياورند و ...
- مسيو شيطان(حرف خالق اف را بريده ، می آید به ميدان) : پس من چکاره هستم ؟ پس من کی هستم ؟ (پچ پچ حضار)
- خالق اف (رنگ شاه توت شده) : با من يه يه يکی به دو می کنی ؟ فضولی نکن . خفه شو !
- مسيو شيطان (با لبخند) : د کيسه ! من هرگز به آدم کرنش نمی کنم . من از آتشم و او از گل .
- خالق اف (به جبرائيل) : اين مردکه را بينداز بيرون .
- مسيو شيطان (دهن کجی می کند) : حالا که اين طور شده ، من هم بابا آدم را گول می زنم . حالا می بينی ... ! (هياهوی حضار) .
(جبرائيل پاشا يخه شيطان را کشيده ، با پس گردنی او را از اطاق بيرون می اندازد و صدای مسيو شيطان از بيرون بلند می شود .)
- خالق اف (برآشفته به چهار پيشخدمت مقرب خود می گويد) : شماها بمانيد ، باقی همه بيرون بروند . بروند پی کارشان .
همه حوريان و پريان با لوچه آويزان سربزير از مجلس بيرون می روند .
(کمی سکوت .)
- خالق اف (سرش را بلند می کند) : جبرائيل پاشا ! تو چه می گويی ؟ مثلا امروز بعد از اين همه زحمتی که سر آفرينش کشيدم ، آمدم يک خرده خستگی در بکنم ! راستی اين مردکه مسيو شيطان را من خيلی رو داده ام .
- جبرائيل پاشا : بله قربان ، گستاخی کرد .
- خالق اف (سبيل خود را می جود) : حالا که همچين شد ، از لج مسيو شيطان هم شده همين فردا دست بکار می شوم . اما ديگر نبايد روی شيطان را ببينم . می دهم او را از بهشت بيرون بکنند .
- جبرائيل پاشا : امر امر مبارک است .
- خالق اف : می خواستم پيش از اينکه دست بکار شوم ، با شما مشورت بکنم و عقيده تان را بپرسم . (هر چهار نفر تعظيم می کنند) .
- خالق اف (به جبرائيل پاشا) : خوب ، بگو ببينم نقشه من چطوريه ؟
- جبرائيل پاشا : البته خيلی خوبست ، اما اين جانوران را که از گل درست می کنيد ، چطور زندگی می کنند ؟
- خالق اف : فکرش را کرده ام ، آنها را به جان يکديگر می اندازم تا همديگر را بخورند .
- جبرائيل پاشا : در اينصورت نژاد آنها پاينده نيست و بزودی از بين خواهند رفت و پادشاهی آنها نيز پايدار نمی ماند . چون ديگر کسی از رعايای او باقی نخواهد ماند ، تا بر آنها فرمانروائی بکند . و همچنين آدم چون از گل است و بايد بخورد و بياشامد ، پاينده نخواهد بود .
- خالق اف : راست گفتی ، پس چه کار بکنم ؟
- جبرائيل پاشا : اين جانوران را طوری بسازيد که توليد مثل بکنند و هر کدام از آنها مثل دانه گندم صد برابر بشود .
- خالق اف : چه خوب گفتی !
- جبرائيل پاشا : اما يک اشکال فنی ديگر در بين است : عده آنها ممکن است خيلی زياد بشود و روی زمين را بگِرد و ي آنهائی که توانا هستند ، ناتوانان را بخورند ، بطوری که گروهی از آنها بی خوراک بمانند و هرج و مرج بشود .
- خالق اف : فکر خوبی يادم آمد ! ديروز در بهشت بودم ، باغبان آنجا علفهای هرزه را وجين می کرد . گفتم : چرا همچين می کنی ؟ جواب داد : برای اينکه قوت زمين و خوراک برای گلها بماند . ما هم همين کار را می کنيم .
- جبرائيل پاشا : پس بايد زندگی اين جانوران را محدود بکنيم و يک نفر را بگماريم ، تا هر کدام از اين نژادها زياد شد ، برود و جان يک دسته از آنها را بستاند تا تعادل به هم نخورد.
- خالق اف (به ملا عزرائيل) : ملا عزرائيل ؟
- ملا عزرائيل : بله قربان !
- خالق اف : تو می توانی اين کار را به عهده بگيری ؟
- ملا عزرائيل : دستم به دامنتان ، من پيرم ، غلط کردم . از من اين کار ساخته نيست ؟
- خالق اف (خشمناک) : عجب حکايتی است ! امروز همه نوکرهايم با من مخالفت می کنند . آن مسيو شيطان ، اين هم ملا عزرائيل ! من را بگو که به چه کسانی پشت گرمی داشتم . حالا مزدم را کف دستم گذاشتند !
ملا عزرائيل (مثل بيد می لرزد) : غلط کردم ! به روی چشم ! جان جبرائيل پاشا مرا از بهشت بيرون نکنيد . اما من آخر چطور بدون مقدمه بروم ، جان بگيرم ؟
- خالق اف : کارت نباشه . من بهانه اش را دستت می دهم .
(ملا عزرائيل تعظيم می کند . خالق اف لبخند می زند .)
- خالق اف (به ميکائيل افندی) : ميکائيل افندی ؟
ميکائيل افندی : جان ميکائيل افندی ؟
- خالق اف : می دانی که کارمان زياد می شود . بايد دفتر و دستک بگيری . چند نفر محاسب و منشی اضافه هم لازم است . به علاوه به صورت حساب هم خوب رسيدگی بکن . راستی حوض کوثر ترک خورده بود ، درست کردی ؟ مخارجش چقدر می شود ؟
- ميکائيل افندی : بله قربان ! دادم حوض کوثر را آهک و ساروج کردند .هنوز صورت حسابش حاضر نشده .
- خالق اف : می دهی کارگاه من را گردگيری بکنند و همه اسباب ها را روبراه می کنی . می دانی از کوری چشم شيطان هم شده ، فردا شروع به کار خواهم کرد . دستور می دهی ، صد کرور توبره خاک رس ، صد کرور سطل آب ، صد کرور زنبه ، صد کرور شن کش ، صد کرور نرده بان ، صد کرور بام غلتان ، صد کرور تيشه ، صد کرور اره ، صد کرور سرتير ، صد کرور دسته بيل ، صد کرور کلنگ ، صد کرور ماله ، صد کرور غربيل ، همه را آماده کنند .
- ميکائيل افندی : بله قربان ! راستی قصر زمرد ، طاقش چکه می کند .
- خالق اف : باز هم می خواهی برايمان حساب بتراشی ؟
- ميکائيل افندی : غلط کردم !
- خالق اف : می دهی بهشت را زود آب و جارو بکنند ، چون حالا پشيمان شدم ، فرشته ای را به شکل خودم می سازم ، می فرستم در بهشت کيف بکند . حيف است او را بفرستيم روی زمين ، ميان جانوران . اما همه تان بايد به او سلام بکنيد .
(هر چهار نفر تعظيم می کنند. به چشم ، به چشم !)
- خالق اف : اسرافِل بيک تو چيزی نمی گويی ؟
- اسرافيل بيک : بله قربان !
- خالق اف : تورا هم لله آقای آدم می کنم . اورا می پائی ، تا شيطان گولش نزند . هر جا خطری متوجه آدم شد ، تو توی بوقت بدم .
- اسرافيل بيک : من نمک پرورده هستم ، من خانه زادم !
- خالق اف : حالا از عهده اين کار بر می آئی ؟
- اسرافيل بيک : خدمتتان عرض بکنم که خودتان بهتر می دانيد . مگر پريروز يکی از غلمانها با يکی از حور ها لاس می زد ، اطلاع ندادم و شما هر دوی آنها را به آشپزخانه جهنم نفرستاديد ؟
- خالق اف : من از همه شما راضيم . اما هيچ کدام جبرائيل پاشا نمی شويد . حالا روبروی خودش می گويم ، من او را خيلی دوستش دارم ... هی ... هی ... جوانی هايمان را با هم گذرانديم . افسوس که گذشت ! يادش به خير ... هی جوانی ... جوانی !
(جبرائيل پاشا لوس می شود ، بالهای خودش را از هم باز می کند . ميکائيل افندی يک پای خود را زير بالش جمع کرده ، چرت می زند .)
- خالق اف : جبرائيل پاشا !
- جبرائيل پاشا : بله قربان !
- خالق اف : من به تو خيلی پشت گرمی دارم ، به همه کارهايم رسيدگی بکن . تو بمان . (اشاره به اسرافيل بيک و ميکائيل افندی و ملا عزرائيل می کند) شما ها برويد ، جبرائيل پاشا می ماند . آنهای ديگر افتان و خيزان بيرون می روند .
- خالق اف : حالا تنها مانديم ... برو برايم يک بشقاب فرنی بيار... بر پدر پيری لعنت !
(جبرائيل پاشا از اطاق بيرون می رود . خالق اف سرفه می کند . چشمش را روی هم می گذارد و نوک انگشتهای سبابه دست راست و چپش را به طرف هم می آورد .)
جبرائيل پاشا با يک ديگچه وارد می شود و از آن در بشقابی فرنی ريخته ، به دست خالق اف می دهد .
- خالق اف (با لبخند) : تو که نبودی ، استخاره کردم خوب آمد .
- جبرائيل پاشا : چرا که بد بيايد ؟ اراده ، اراده خالق اف است !
(خالق اف فرنی را لف لف سر می کشد .)
- جبرائيل پاشا : صبر کنيد ، غليز بندتان را بياورم .
(خالق اف می خندد ، فرنی را پف می کند و می ريزد روی ريشش . جبرائيل پاشا از زور خنده ، زوزه می کشد .)
- خالق اف : چه کلکی روی زمين سوار می کنيم ... آنوقت با هم می نشينيم ، تماشا می کنيم ، فرنی می خوريم و می خنديم .
پرده می افتد . پشت پرده صدای خنده بلند است . بعد صدا خاموش می شود .
--------------------------------------------------------------------------------
اين پايان پرده اول بود . ادامه آنرا طی يکی دو روز آينده می نويسم .

2002-04-18T12:52:00.000+02:00

امروز اصلا دست و دلم به نوشتن نمی رفت ، ولی اعتياد هست و دل ديوانه .
امروز يک شعر از مولانا می نويسم .
ولی در برنامه آيندم يک داستان کوتاه از صادق هدايت به اسم افسانه آفرينش را در چند قسمت می نويسم .
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
آنها که به سر در طلب کعبه دويدند
چون عاقبت الامر به مقصود رسيدند
از سنگ يکی خانه اعلای معظم
اندر وسط وادی بی زرع بديدند
رفتند در آن خانه که بينند خدا را
بسيار بجستند خدا را و نديدند
چون معتکف خانه شدند از سر تکليف
ناگاه خطابی هم از آن خانه شنيدند
کای خانه پرستان چه پرستيد گل و سنگ
آن خانه پرستيد که پاکان طلبيدند
آن خانه دل و خانه خدا واحد مطلق
خرم دل آنها که در آن خانه خزيدند
مانند الف راست برفتند به لبيک
آنها که در اين خانه چو گردون بخميدند
بر خطه آن مشعر وحدت چو گذشتند
خط لمن الملک بر اغيار کشيدند
حزبی که بجز سنگ ره از خانه نديدند
چون حزب شياطين ز در حق برميدند
هرکس که در اين خانه از آن خانه نشان يافت
در کعبه فردوس ورا باز نديدند
در طوف چنين کعبه کسانيکه در احرام
رفتند سر و پا و تن و نفس لميدند
آن طايفه کز خانه بجز دوست نجستند
ايشان همه در باب چنان خانه کليدند
اميد طوافی بود از کعبه مقصود
آنانکه به پيغام محبت گرويدند
در کعبه قربند عليرغم معاند
کز هر دو جهان خاک در دوست گزيدند
از معنی ايشان ملک الموت عجب ماند
کز خار مغيلان غمش برشکفيدند
خوش وقت کسانی که چو شمس الحق تبريز
در خانه نشستند و بيابان بزيدند

2002-04-15T01:12:00.000+02:00

دوش ديدم که ملائک در می خانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پيماته زدند
سلام
الان که دارم اين نوشته ها را می گم ساعت 1:23 صبح هست .
الان نه مستم نه ديوانه ، ته خوابم و نه خواب زده .
می خواستم درباره مرگ بگم .
درباره اين واقعيت زتدگی ، درباره پايان زندگی .
اين قسمت لاينفک زندگی .
هرجا که حرف از زندگی هست سايه مرگ هم همون کنار ها مشغول پرسه زدنه ، مشغول تمرين و تکميل قسمت آخر رقص آفرينش .
نمايش رقصی که برای همه آدمها با درد شروع ميشه (تولد) و برای خيلی ها با درد به اتمام ميرسه (ترس از مرگ) .
باور کنيد که شعار نميدم .
مردن خودش در زاتش ترس نداره ، بلکه ترس از مرگ در واقع ترس از ناتمام موندن کارهاست .
کارهايی که آدمها می خواستند انجام بدهند ولی وقت کافی نداشتند . ولی وقت داشتن ، اما دنبال چيزهای پيش پا افتاده ای بودن .
...
اگر عمری بود ، ادامه دارد .
هنگام سپيده دم خروس سحری
دانی که چرا همی کند نوحه گری
يعنی که در آئينه صبح
از عمر شبی گذشت و تو بی خبری

2002-04-10T14:48:00.000+02:00

باز هم سلام
یک مطلب دیگه :
دوستان عزیزی که میان و وبلاگ حقیر من را می خوانند لطفا از بخش فرستادن نظراتاستفاده کنید و نظرات خودتون را درباره نوشته ها برای من بفرستید .
اینجوری وبلاگ نویسی یک مزیت خیلی خوب پیدا میکنه که اخلاق انتقاد کردن و انتقاد پذیری بوجود می آید .
با تشکر از همه
هیچکس

2002-04-10T14:23:00.000+02:00

سلام
امروز داشتم توی وبلاگستان میچرخیدم که گفتم یک سری هم به وبلاگ مسافر بزنم و ببینم نوشته ای که قرار بود درباره مولانا و مثنوی بنویسه را توی وبلاگ قرار داده یا نه
که با یک نوشته از ایشان مواجه شدم .
نشستم به خواندن و کلی از مفهوم و نثر نوشته لذت بردم ، ولی بعد از چند لحظه که بهش فکر کردم دیدم چقدر آشناست .
وقتی توی مغز خودم گشتم دیدم که این نوشته اقتباس شرقی از آهنگ نابخشوده گروه متالیکاست .
البته با عرض پوزش از دوست عزیزم مسافر درباره این متن !
همینطور که داشتم به خودم کلنجار میرفتم یک مسئله قدیمی یادم افتاد " تفاوت طبع فکری شرق و غرب " ، اینکه یک شرقی با یک موضوع چطوری برخورد می کنه و یک
غربی چطوری .
دقیقا نمیدونم چرا ولی شرقی هایی که صاحب ادب و ادبیات هستند نسبت به غربی ها ، خیلی لطیف تر فکر می کنند . و در عوض غربی ها خیلی بی پیرایه تر و شرقی ها بیشتر در لفافه صحبت می کنند .
شاید همین موضوع باعث شده باشه که فکر کنیم متون غربی خشنتر هستند .
به نظر من در عرصه فکر هرچه غربیها منطق گرا هستند ، شرقی ها به دنبال تصوف و سیر و سلوک در فرای عالم مادی هستند . به همین دلیل هم وقتی یک شرقی می خواد که خودش را با سیر فکری غرب همخوان کنه اگر پیش زمینه فکری قوی نداشته باشه دچار مشکل هویتی میشه .
خوب این چرندیات چه ربطی به من داشت خودم هم نمیدونم ، ولی یک نوشته اینجوری گیر کرده بود توی گلوم که بالاخره پائین رفت .
بیشتر از این سرتون را درد نمی آرم .
حق نگهدار

2002-04-09T13:37:00.000+02:00

** دنیا چه زیباست !!!
سلام به همه دوستان
من امروز بالاخره عینکم را تحویل گرفتم و دنیا رو دیدم .
دلم برای همه چیز تنگ شده بود .
حالا بعد از این وقفه چند استراتژی هست که باید بگم :
* اول
چرا هیچ وقت هیچکس (خودم رو نمیگم ها) توی گروه فارسی بلاگ نیست ؟
* دوم
من دیروز میهمان یکی از وبلاگ نویسان عزیز بودم به اسم مسافر ، آقا ایشان عجب آدم محترم و دوست داشتنی هست .
من قبل از اینکه ببینمشون فکر می کردم یکی از هم سن و سالی های خودمون باشن ، ولی وقتی دیدمشون کلی جا خوردم و خوشحال شدم
از اینکه دیدم فرهنگ وبلاگ نویسی بین ما ایرانی ها فقط مربوط به یک قشر خاص سنی نیست و وقتی بیشتر خوشحال شدم که فکر کنم یک
مشاور فکری مناسب پیدا کردم . ( البته با اجازه خود ایشان )
* سوم
آقا من بازم با این وبلاگ عمومی مشکل دارم ، میگید چه مشکلی ، پس گوش کنید :
آقا اولین کسی که در وبلاگش دست به افشاگری زد من بودم که برمیگرده به تاریخ 02 مارس 2002 .
حالا این آقایون بدون اینکه منبع اصلی را مشخص کنند به کس دیگه ای نسبت دادن .
فقط می خواستم بگم که این کارها درست نیست (;
* چهارم
هر کدوم از دوستان که مایل بود بدونه کی داره هک میکندش یا کسی را خواست هک کنه و درباره برنامه ای
که گفتم اطلاعات بیشتری خواست یک ای-میل بفرسته .
* پنجم
و در آخر هم از دست این بی پولی یک کمی بنالم که مجبور شدم مبلغ 9800 تومان بابت یک جفت پلاستیک این
قدری به عنوان عدسی عینکم بدم :((
راستی بد نیست یک سری به محل کار مسافر بزنید ، گنجینه خیلی باحالی توی موزه دارند .
فعلا همین
قربان همه برم تنهایی
حق نگهدار

2002-03-30T10:59:00.000+01:00

** پیدا کردن IP دیگران
باز هم سلام
من هنوز هم عینک ندارم ولی دلم نیومد که این رو نگم .
اگر دوست دارید IP هر کسی را که یک ارتباط خیلی کوچیک هم با شما داره یا حتی اگر هیچ چیز هم برای شما نفرستاد
(خوب شما بفرستید) بدونید . خوب الان میگم :
یک برنامه هست به اسم WinRoute Pro که میتونید download کنیدش و نصب کنید .
configاش را هم در اولین موقعیت که چشمم در و دیوار را ببینه عرض میکنم .

2002-03-30T08:44:00.000+01:00

سلام به همه کسانی که به من افتخار میدن و وبلاگ من می بینند.
آقایون وخانومها توجه :
من عینکم شکسته و تا اطلاع ثانوی از نوشتن معذورم .
به قول مامانم خودم مشکل دارم ، رفتم برای عینکم از این پلاستیکهای فشرده انداختم که
نشکنه ولی این دومین بار هست که میشکنه . (^_*)
خلاصه اینکه تا وقتی که درست بشه از خیره شدن به این مانیتور معصوم معذورم .
دعا کنید زور پولدار بشم و از این عینکهای ژلاتینی نشکن بخرم تا دیگه خیالم راحت بشه .
حق یار
مراقب عینکتون باشید.

2002-03-20T10:26:00.000+01:00

جاودانگی ، دروغی بزرگ است و مرگ واقعی ترین پایان هاست .
راز جاودانگی در سنگ است و آدمی تا جاودان شود شیاری بر سنگ کند و بر آن نوشت .
ذهن خود را بر سنگ نوشت و جاودانه شد .

2002-03-16T10:58:00.000+01:00

جککککککککککککککککککککککککک :
از بچه توی مدرسه می پرسند که :
- مساحت ایران چقدره ؟
جواب میده :
یک میلیون و ششصد و ... متر مکعب .
بهش میگن چرا متر مکعب ؟
جواب میده :
- آخه بعد از انقلاب به ارتفاع بک متر ریدن توش .

2002-03-16T10:41:00.000+01:00

سکوت فریادیست بسیار بلند که گوش شنوایی ندارد
هیچکس

2002-03-09T09:09:00.000+01:00

از همه چیز خسته شدم.
دیگه دوست ندارم حتی زندگی کنم.
فقط می خوام برم خونه .

به این میگن یأ س فلسفی

2002-03-05T12:43:00.000+01:00

* افشاگری شماره دو
از اونجایی که من به دونبال جامعه چند صدایی هستم و فرا جناحی کار می کنم این بار تصمیم به افشاگری درباره
آقای " حسین درخشان " گرفتم . نه که ایشان آدم بدی باشند ها ، فقط در حق این Goolih ما بدجوری ظلم کردن و
حالش را گرفتن.
این Goolih بنده خدای ما می گفت که قی قی جون و فی فی جون را تو لیست وبلاگهاش add کرده ولی اون رو
اضافه نکرده ، من هم هرچی رفتم و طبق قوانین جدید آقای درخشان وبلاگ این دوستم رو نگاه کردم دیدم غیر از اسم
وبلاگ که اون هم از روی ذوق زدگی مفرط بوده ، هیچ قصور دیگه ای نداشته .
بعد به طرفداری از آقای درخشان افشاگری شماره یک را انجام دادم که با اعتراض خیل عزیمی از Goolih های مقیم
مرکز روبرو شدم مبنی بر اینکه ایشان زی زی جون و قربون دماغ کوفته ایت را اضافه کردن ولی ما رو به رسمیت
نشناختن و رسمأ لیست آقای درخشان رو تحریم و خود ایشان رو محکوم .
بعد از این اعلامیه که به دستم رسید پیگیر شدم ببینم تا چه حد صحتش به واقعیت نزدیکه دیدم خیلی نزدیکه بابا و کلی از
این آقا Goolih شرمنده شدم. رفتم و یک تحقیق به کارشناسی نزدیک روی وبلاگ آقای درخشان انجام دادم که نتیجه تحقیق
بنده به شرح زیر می باشد :
- وبلاگ های خالی : چند تایی بود .
- وبلاگ هایی که سال به سال Update میشن کم نبود .
- وبلاگ هایی با اسمهایی مثل قی قی جون و فی فی جون هم با یک نگاه ساده بالای ده ، دوازده تا موجود بود .
*- و اما وبلاگ هایی با اسمهایی مثل ما هم وبلاگ دار شدیم هم کم نبود ، مثل : وبلاگ من ، من محمدم ، این یک وبلاگ نیست ،
اول هیکل و غیره .
قابل توجه هست که آمار ها و مثال هایی که در بالا ذکر شد دقیقا از طبق قانون آقای درخشان اعلام شده در تاریخ Tuesday, February 26, 2002
در سایت Hoder می باشد .

2002-03-02T17:21:00.000+01:00

سلام خدمت همه عزیزان
طبق بیانیه قبلی اولین سری از افشاگری خود را آغاز می کنم .
آقا این Goolih بدجوری خورده تو حالش .
دم این آقای حسین درخشان گرم ، خدا 100 در دنیا 100% در آخرت هرچی خواست بهش بده .
این آقا goolih ما خودش کشت ، N بار رجیستر کرد که اسم وبلاگش تو لیست سایت استاد Hoder ثبت
بشه که نشد .
چند بار هم Mail زد که بابا من را هم add کنید که کسی تحویلش نگرفت ، تا اینکه این حسین آقا هم از
دستش حسابی شاکی شد و متن تاریخ Tuesday, February 26, 2002 را نوشت .(دمش گرم)
من هم به عنوان رئیس هیئت موسس جمعیت هیچکس های مقیم مرکز از این عمل آقای درخشان حمایت همه
جانبه خود را - اعم از معقول و غیر معقول- رسمأ اعلام می کنم .
حق نگهدار تا افشاگری بعدی

2002-02-28T12:42:00.000+01:00

با سلام خدمت همه عزیزان
آقایون و خانومها
من برگشتم
این دفعه می خواستم در باره غیبتم بگم ، البته موجه کردمش ها .
من این چند وقت گذشته بد جوری دچار یأ س فلسفی شده بودم .
قضیه از این قراره که چند وقت قبل مثل بعضی وقتها که میرم خونه آن روز هم رفتم
وقتی رسیدم خونه همه یکهو زدن زیر خنده ، د بیا !!!
پرسیدم چه خبر شده ؟ گفتن که برای همه اهالی منزل کارت ملی آوردن ولی از کارت برای من
خبری نبود .
خلاصه این جوری بود که اذیت و آزارهای برادر و خواهر های اینجانب شروع شد .
تا آنجا مجبور شدم برای خودم چای بریزم و برای خودم بشقاب بیارم که اگه دیر جنبیده بودم بخاطر
اینکه می گفتن که من وجود خارجی ندارم حتی غذا هم نداشتم .
این قضیه ادامه داشت تا اینکه شاکی شدم و با یک جواب از طرف برادر عزیزم دهنم پلمپ شد .
گفت که مگه تو Nobody نیستی ، گفتم چه ربطی داره ، گفت که اون ها هم فهمیدن - سازمان ثبت
احوال - و برای تو کارت صادر نکردن .
اینجوری بود که یأ س فلسفی من هم بیشتر شد .
چند روزی تو خودم بودم و با خودم کلنجار می رفتم تا اینکه به این نتیجه رسیدم که ای بابا هیچکس
بودن هم برای خودش عالمی داره و من هم ادامه دادم تا امروز که تصمیم گرفتم خودم دست به یک
افشاگری داخلی بزنم تا دشمنان معلوم الحال حساب کار دستشون بیاد. از جمله این Goolih خودمون .

لپ کلام اینکه من رسماً طبق مدرک بالا که حتی توی ثبت احوال هم مدرکی دال بر وجود من نبوده
اعلام می کنم که اینجانب قانوناً Nobody هستم و هرگونه تخلص رسمی و غیر رسمی به این اسم بدون
تایید من پی گرد قانونی دارد و والسلام .
لطفتان پاینده
ایام به کام

2002-02-13T13:48:00.000+01:00

سلام
آقا اين خيلی نامرديه
امروز که توی شرکت طبق معمول داشتم وب گردی می کردم گفتم بزار يک سری به وب لاگهای همسايه
بزنم ببينم اونجا ها چه خبره .
رفتم و چشمتون روز بد نبينه ، کلی شخصيتم خورد شد و رفت زير سوال ):
قضيه از اين قراره که تو هر کدوم از اين بلاگها رفتم دو سه تا لينک از وبلاگهای همسايه بود که معلوم بود
رفتن و ديدن و خوندن .
اما توی اين دنيای هنوز کاملا بزرگ نشده بلاگهای فارسی انگار هيچکس حتی از روی وبلاگ من هم رد نشده
بود چه برسه به اين که خونده باشه يا دیده باشتش .
آقايون ، خانومها ، درسته نوشته های من حقير ارزش کامل خوندن نداره ولی حداقل يک نيم نگاهی بهش بندازيد و
به من بگيد که چيکار کنم .
از الطفات شما ممنونم .

2002-02-12T14:26:00.000+01:00

سلام به همه هست ها و نيستها
چند وقتيه که می خوام به همه آدمهای جهان بگم که بابا سعی کنيد کمی هيچکس باشيد .
آخه من نمی دونم شما چرا اينقدر سختی تحمل بکنيد که کسی باشيد و به جايی برسيد ،
اگر منظورتون از اينکار راحتتر زندگی کردن هست که اين از قديم الايام ثابت شده که
هر چی زندگی شلوغتر باشه و تجملی تر و پر از دوندگی ، اينجوری زندگی سخت تر
هست .
اگر هم اين همه دوندگی ميکنيد که سختی و ريازت زندگی رو تجربه کنيد يا طبع سخت
کوش و سختی کش داريد دوست دارم يکبار هم که شده ، فقط يکروز، هيچکس بودن رو
تجربه کنيد انوقت هست که ميفهميد کدوم سخت تر هست .
در اين شرايط شايد يکسری از چيزها رو از دست بديد ولی آخر سر خودتون می بينيد که
چقدر سبک تر شديد ، و چقدر تفکراتی که قبل از خواب سراغتون ميومد که ای بابا من
امروز اينکار رو کردم يا اگه اينکار رو نميکردم بهتر بود يا بد تر از فکرتون ميره .
ميگيد نه ، امتحان کنيد .
اگر اين نوشته رو خونديد و خنديديد و حتا برای يک لحظه هم حاضر به امتحان اين
پيشنهاد نشديد ، حداقل آخر شب ، قبل از خوابتون به اين نکته هم لای همه افکارتون
يک نيم نگاهی بندازيد . بد نيست . شايد دوباره کلی خنديديد .
حق پشت و پناهتون .

2002-02-11T21:28:00.000+01:00

سلام به همه آدمها
بابا اينكه نشد زندگي ‚ هر چي ما نشستيم كه كسي چيزي بگه ديديم كه هيچ خبري نشد .
نمونش همين Goolih خودمون .
بهش ميگم چرا چيزي نمي نويسي حالت رو بگيرم ‚ ميگه منتظرم تو يك چيزي بنويسي تا حالت رو بگيرم .
منم كه تو عالم هيچكس ها از همه گردنم باريكتر و ديوارم هم از همه كوتاه تر شروع كردم به نوشتن .
ما هيچكس ها خيلي بدبختيم ‚ حتي از خودمون !!!!!!!!!!!
تو اين دنياي به اين بزرگي يك تيكه جاي كوچيك هم براي خودمون نداريم (اين وب لاگ رو نگاه نكنيد ‚ اين هم مال شما هاست .)
ما اگر بخواهيم براي خودمون چيزي داشته باشيم يا چيزي بسازيم بايد لباس شما ها رو بپوشيم كه اون رو هم كسي قبول نداره جز
همين آقا Goolih كه اون هم تا ديده ما اين لباس رو پوشيديم شروع كرده به رسوا كردن و آبرو بري .
ميگيد نه ؟ ‚‌جوابش رو بريد بخونيد .
ايام به كام
ما كه بخيل نيستيم ‚ اينم روش

2002-02-07T07:49:00.000+01:00

سلام به همه رجال و اوناث
آقا مي خواستم يك كمي داد و بيداد كنم .
ما به هر دري زديم هيچكس باشيم ولي انگار عوامل اين جوامع بشري ‚ اين دشمن معلوم الحال جوامع هيچكسي به هر چيزي متوسل مي شه ‚
از ستون پنجم گرفته تا انواع و اقسام عوامل نفوذي از هر جنس و رنگ و مدل مختلف .
آقا اين دوست ما Goolih رو ميگم تازگيا يك وب لاگ ساخته و شروع كرده به افشاگري از هر نوع كه فكر به كنيد .
از افشاگري فكري گرفته تا افشاگري الكي ‚ خلاصه كاري به هيچ چيز نداره جز رسوا كردن جوامع بشري اون هم نه از نوع كلاسيكش بلكه از
نوع روزمره اش .
حالا اين وسط من روهم داره publish مي كنه . هر چيزي كه گيرش مياد من رو هم يا شاهد مي گيره يا به عنوان مطلع مياره وسط ‚ حالا فعلا
كه خبري نيست ولي بعدا كه اين دشمنان معلوم الحال كه بالا گفتم بيفتن تو خط افشاگري پاي من رو هم وارد معركه مي كنن كه اصلا خوشايند مرام و
مسلك ما نيست .
آخه براي ما عيب هستش كه به عنوان هيچكس زندگي كنيم ولي همه از ما خبر داشته باشن .
خلاصه مطلب اينكه ما مدرك Digital هم داريم . اينا هاش : http://www.goolih.blogspot.com
عزت مزيد

2002-02-02T14:06:00.000+01:00

مي خواستم به بهانه بي حوصله گي خودم يك نكته فلسفي را به اطلاع همه انسانها برسانم كه اين هست :
بشر موجوديست تنبل كه آنچه نكرده از روي تنبلي نكرده و آنچه كرده هم بخاطر تنبلي كرده است .
بشر تصميم نگرفت روي دو پا راه برود ‚‌ بلكه تصميم گرفت ديگر روي چهار دست و پا راه نرود .
از اينكه هر چهار دست و پايش با زمين سخت و نا هموار و خطرناك تماس داشته باشد ‚ از اينكه مجبور
باشد تا حد درد ‚ گردن دراز كند و كله را بالا بگيرد .

ديديد ما چقدر تنبليم
يا حق

2002-01-28T13:21:00.000+01:00

سلام خدمت همه كه اين نامه رو مي بينن يا نمي بينن
جاي شما خالي چند شب پيش با بهترين دوستم نشسته بوديم و داشتيم يكي از كاست هاي برنامه راديويي آقاي مسعود بهنود رو گوش مي داديم
كه رسيد به نامه يك ايراني دور از وطن كه براي مادرش نوشته بود و درد دل كرده بود كه با اينكه نثر عاميانه و ساده اي داشت ولي به نظر
من گريه هر ايراني وطن دوستي رو در مي آورد ‚ خلاصه كه ما يك دل سير گريه كرديم. تا اينكه امروز رفتم و كتاب حروف آقاي بهنود رو
خريدم جالب اينجاست كه اولين مقاله اين كتاب همين نامه رو تو خودش داشت و خالي از لطف نديدم كه براي شما هم نقل كنم

((من مي آيم . در نيمه هاي كارم‚ اما مي آيم . ديگر در اينجا غريبي آزاري سخت است. ديگر از بس نوارهايم را شنيده ام ‚ به خش خش
افتاده اند. از بس ديوان حافظ را خوانده ام ‚ كتابم برگ برگ شده. از بس گوشم را به راديو چسبانده ام تا صداي دور وطنم را از آن
بشنوم ‚ زنگ مي زند. ديگر زبانو نمي گردد كه جز به فارسي به زبان ديگري سخن بگويم. من مي آيم تا خاكت را اي وطن ببويم. مي آيم
تا آرزوهاي گمشده ام را در كوچه پس كوچه هاي محله مان‚‌فاصله خانه تا مدرسه پيدا كنم ‚ آرزوهايي كه لاي چارقد مادر بزرگ بسته
بودمش ‚ كه نبودم و رفت . راستي چارقدش را چه كرديد ؟
مي آيم تا نقي سبيل ‚ دربان مدرسه مان ‚ به ياد بياورد روزي را كه دستم از تركه هاي ناظم باد كرده بود . مي آيم تا به تك تك دخترهاي
محله مان كه چقدر دوستشان داشتم و حالا لابد خانمي شده اند ‚ سلام بگويم . مي آيم تا برايتان از غم سرد غريبي حكايتها بگويم . راست
است كه نويسنده اي نوشته بود : سرد است آنجا كه وطن نيست .
مي خواهم از فرودگاه يكراست به خانه عموجان بروم و ببينم روي قوطي سيگار همايش ‚ روزي كه مي رفتم چه نوشت ؟ وقتي به من گفت
پسر جان ايراني بمان . مي گويند آنجا كار نيست . من مي آيم تا در كوچه بخوابم ‚ رفتگر باشم ‚ خاك وطنم را جارو كنم ‚ و اين را به هزار
پادشاهي دور از وطن نمي دهم . مي آيم تا دوباره در شب قتل ‚ شله زرد پزان را ببينم و بوي شيرين آنرا به ريه هايم بكشم ‚ از بوي ادويه
مست شوم . مي آيم تا حلواي عمه را گهواره كنم كه خوب روغن بيندازد و بعد رويش با خلال پسته بنويسم : يا علي . اينجا برايم بسيار شبها
شام غريبان است ‚ اما من شام غريبان مسجد محله خودمان را دوست دارم . راستي حسين آقا هنوز همانقدر صدايش خوب است وقتي مدح مولا
مي خواند ؟ من مي آيم . مي آيم و يكراست به زير زمين خانه مي روم . مي خواهم جاي دستان كوچكم را روي ديوار پيدا كنم و شيشه هاي شربت
آلبالو را ببينم و صندوقچه هاي تو را مادر !ء
من مي آيم و شب اول پشته بام خواهم خوابيد بي پشه بند . بگذار پشه هايتان مرا بزنند ‚ دلم براي آنها هم تنگ است . مي خواهم خنكي لذت آور تشك
آقاجون را با ملافه هاي سفيد امتحان كنم . مي خواهم خودم رختخوابش را به كول بكشم ‚ به پشت بام ببرم . مي خواهم ستاره ها را از پشت بام كاهگل
كه آب مي دادم و بوي تربت از آن بلند مي شد ‚ بشمرم ‚ ستاره ها را . باور كنيد آنجا ستاره ها به زمين نزديكتر است . من خيلي شبها كه شما خواب
بوديد ‚ آنها را با دست گرفتم . راستي هنوز كاسه گلي هايمان هست ؟ هنوز تابستانها يخ و سكنجبين توي اون مي ريزيد ؟ هنوز ياس هاي حياطمان بوي
گيج كننده خودش را دارد ؟ راستي حياطمان هنوز به اندازه دو تا جفتك چاركش است ؟ شب چهار شنبه سوري هنوز در حياط بته آتش مي زنيد يا تو كوچه ؟
من مي آيم . دلم براي هفت ترقه لك زده است . مثل اينكه هزار سال است موقع سال تحويل با شما نبوده ام و تو را مادر نبوسيده ام . مثل اينكه ميليونها سال
است پدر از لاي قرآن عيدي تانخورده مرا بيرون نياورده است . آه... من خودم را كجا پيدا كنم ! من مي آيم . اگر شده پياده... دلم براي همه خيلي تنگ است
شما نمي دانيد . سرد است جائي كه وطن نيست . ))

حق نگهدار

2002-01-19T09:54:00.000+01:00

سلام به همه
الان كه همه مشغول امتحانات پايان ترم هستن دقيقا يك سال مي شه كه من خودم رو خلاص كردم
در كل براي همه وب گردهاي دانشجو كه به وب لاگ من سري ميزنن آرزوي موفقيت ميكنم .
فعلا عرض ديگه اي نيست .
حق نگهدار تا چرنديات آينده

2002-01-18T22:06:00.000+01:00

salam be hame doostan ke gharare az in be baad gozari be weblog man dashteh baashan .
omid varam ke arajife man baese sar dardeshon nashe va man ke taazeh kaar hastam ro komak konan ta behtar beshe .
pisha pish az hame tashakor mikonam .
tanx

هيچکس

همه کس، يک کسي، هرکسي، هيچ کس

هوا بس ناجوانمردانه سرد است

خواب

حسين پناهي هم رفت.

بازگشت

دات IR

دات IR حراج شد.

سياست

انصار

بايد بلند شد

جلال آل احمد

يادش پاينده و کلام اش چراغ راه

حسن آقا تريلي - قسمت اول

حسن آقا تريلي و عشق زري

شعر

پرکن قدح باده که معلومم نيست اين دم که فرو برم برآرم يا نه

سبلان

دوستان شيطان

ترن

مامک خادم

حسين درخشان

اين آقا هودر به نظر من پدر وبلاگهاي فارسي هست .

Reject

رهزا کاظمي

متن گزارش هيئت بررسي دولت در مورد مرگ زهرا کاظمي از سايت ايسنا

موي دماغ

من زنده ام ، به شايعات اين يارو " هيچکس " توجه نکنيد .

يک اتفاق راه راه

مطلب بعدي

18 تير

داستانک

تاخير

مسابقه

مسابقه

چه گوارا

اين است پاداش مردان آزاد حبس بر ديوار

مورچه

اعتراض دانشجويي در وقت اداري

خانه کوچک ما سيب داشت

قيافه جديد بلاگر

Robo Shiraz روبات دوست داشتني

هيشکي

بازگشت

F1

کمک

قضيه اون آنارشيسته !!!

قسمت سوم

پايان

يادش پاينده

قضيه اون آنارشيسته !!!

قسمت دوم

قضيه اون آنارشيسته !!!

ادامه دارد ...

قضيه اون آنارشيسته !!!

بيا رخست ده ای آقا

نثر سوم

آدمه که نفله شده بود !

آزادی

سفر به ديگر سو

پرکن قدح باده که معلومم نيست
اين دم که فرو برم برآرم يا نه

اين است پاداش مردان آزاد
حبس بر ديوار